Novelles van mees Peet van HuinenOp deze website van mees Peet van Huinen staan een aantal korte verhalen. Deze zijn al eerder gepubliceerd op oudere websites van mij. Ik wens je veel leesplezier. Deze verhalen zijn eveneens te downloaden. Novelles van mees Peet best leuk om te lezen. 

De volgende novelles van mees Peet zijn hier (of zullen verschijnen) verschenen:

  • Afluisterpraktijken 
  • Barbezoek 
  • Fingerspitzengefühl 
  • De Postbode 
  • De prijs van vooruitgang 
  • Fitnes 
  • Fremdkörper 
  • De Dorpsgrutter 
  • De lokettiste 
  • Kakfeestje 
  •  

Afluisterpraktijken

U gelooft het of niet, maar ook ik werd eens het slachtoffer van afluisterpraktijken. Het gebeurde op een gewone door-de-weekse-dag. Door mijn werkzaamheden binnen het onderwijs en vooral vanwege mijn management taken van een grote school heb ik talloze gesprekken te voeren met de meest uiteenlopende personen.

De ene keer spreek je met een jonge moeder, die voor het eerst, met de nodige zenuwen en rode vlekken in de hals. Dit voor een intakegesprek voor haar oudste kind bijna 4 jaar is en voor het eerst naar school mag. Een volgende keer heb je een enerverend onderhoud met een in een slobberig pak zittende vertegenwoordiger in papierwaren en schrijfgerei. Dan weer spreek je met een collega die je om raad vraagt. Omdat Jantje vandaag weer zo recalcitrant is en vergeten is zijn ritalin in te nemen. 

“Wie is daar”, vroeg een onbekende stem

Echter op deze bewuste dag ging ik op gesprek bij een organisatie, die zich bezig hield met de advisering van scholen, instituten en besturen. Zoals gebruikelijk word je altijd hartelijk verwelkomd, nadat je eerst tien minuten buiten op de bel hebt staan drukken. Eindelijk hoor je een nasale metaalachtige stem via een luidsprekertje op de muur vraagt: “Wie is daar?

“Natuurlijk geen Roodkapje dacht ik bijna hardop.
“Ik ben het voor de afspraak van 9.00u.” antwoordde ik cryptisch.
Een klik, wat gezoem en de deur kon door mij worden geopend. Via enkele trappen kwam ik boven.
Ik hing mijn jas aan de kapstok, waarna ik binnen gelaten werd door degene met wie ik de afspraak had.

Allereerst werd er, zo typisch Hollands een kopje koffie ingeschonken en één koekje gepresenteerd. Al roerend in het witte kopje begon het gesprek bijna vanzelf.  Terwijl mijn gesprekspartner, een deskundige op het gebied van communicatie, uit wijdde over de voordelen van adaptief onderwijs, effectieve instructie en kwaliteitskaarten, viel mijn oog op een oneffenheid in de houten wand achter hem.

De schroef in de muur

Eerst dacht ik dat het een schroef was, die men vergeten was te verwijderen. Maar toen ik goed keek en nadat ik m’n bril nog eens schoon gemaakt had, bleek het een heuse, weliswaar zeer kleine microfoon te zijn. Zo’n dingetje, dat je ook wel eens in spionagefilms ziet.  De ene keer in een bos bloemen verstopt, of  onder een muesli bolletje plakt. Mijn vermoeden werd nog eens versterkt, toen ik in de kamer er naast gestommel en gemompel hoorde. Direct was ik op m’n qui-vive en dacht ik eerst drie keer na voordat ik antwoord gaf. Daardoor duurde het gesprek ook veel langer dan afgesproken was.

Mijn tegenstrever begon meer en meer me met gefronste wenkbrauwen aan te kijken, waarbij af en toe de pupil van zijn linkeroog groter was dan dat van zijn andere oog. Toen hij verdacht begon te spelen met zijn vulpen en af en toe de dop heen en weer draaide wist ik het helemaal: ik werd zelfs met een spycam gefotografeerd.

Steeds meer werd de dialoog een monoloog, omdat ik er geen heil meer in zag te antwoorden op de voor mensen onder elkaar gebruikelijke manier. Ik hield het bij af en toe een knik ter instemming, of ik schudde met mijn hoofd als ik er anders over dacht. Uiteindelijk werd het me teveel en tamelijk bedroefd en gedesillusioneerd nam ik afscheid van de persoon in kwestie en verliet haastig de kamer.

Zoals de waard is ………

Nadat ik m’n jas had aangetrokken en de zakken had gecontroleerd op onbekende voorwerpen, verliet ik haastig het gebouw. Nog even zag ik, voordat ik de voordeur achter me dicht trok, hoe een videocamera mijn bewegingen registreerde, daarbij me voorstellend hoe één of meerdere personen met meer dan gewone interesse mij volgden via het beeldscherm van het beveiligingssysteem.

Ook mijn fiets controleerde ik nog eens op verborgen microfoontjes, zendertjes en andere elektronica. Nadat ik mijn dynamo, mijn koplamp, veiligheidsslot en achterlicht eraf gesloopt had, reed ik zo snel mogelijk weg van de plaats des onheils. 
Wat leven we toch in een rare wereld, dacht ik, terwijl ik in de binnenzak van mijn colbertje voelde of ik mijn dictafoon wel had uitgedaan.

Kijk ook eens naar mijn Veluweverhalen

Print Friendly, PDF & Email