Gedichtensite en gedachten over de Veluwe, Wadden en nog meer van mees Peet

Categorie: maatschappij Pagina 1 van 4

Stoffige onderwijs geheimen van vijftig jaar geleden

stoffige onderwijs geheimen
Laatst had ik eindelijk eens wat tijd om van alles op te ruimen. Je zult misschien zeggen: “Hoe kan dat nou? Zoveel vrije tijd heb je tegenwoordig als onderwijsgevende toch niet meer.”
Nee, het was ook heel bijzonder. Want ik ben gepensioneerd. Daarom zijn de stoffige onderwijs geheimen van vijftig jaar geleden het vermelden waard

Maar goed. Ik was bij mij thuis de zolder aan het opruimen. Ik stuitte daar op een grote doos met allerlei spullen van zeker vijftig jaar geleden. Er zat van alles is: een oud leerplan (dat in die tijd alleen veranderde, als men een nieuwe methode aanschafte) van slechts 10 pagina’s; een oud schriftje met de gegevens van de teldata; een schrift met verslagen van de teamvergadering (die werd 1 of 2 keer per jaar gehouden); een schrift met de besteding van de gelden voor leer- en verbruiksmiddelen.

Tenslotte vond ik nog een cahier dat blijkbaar was gepromoveerd tot weekagenda. Hierin stond per dag vermeld, wat het hoofd der school zoal deed naast zijn gewone werk als groepsleerkracht.

De werkweek vijftig jaar geleden

Van maandag tot en met zaterdag werd er lesgegeven. Elke dag van 8.30u. tot 11.45u. en van 13.45u. tot 15.30u. ’s Woensdags- en zaterdagmiddag hadden de kinderen vrij. Af en toe kwam er een leverancier met slechts één aktetas aan de deur.
Soms werd er opgebeld. Dan rinkelde de zwarte bakelieten telefoon in de klas van het hoofd. Lesgeven aan zo’n 40 tot 45 leerlingen was normaal.

Orde en netheid stonden hoog in het vaandel. Enkele cactussen en vetplanten trachtten de huiselijkheid in het lokaal te bevorderen.
Eén keer per jaar kwamen de Kinderzegels, Sinterklaas en Piet, de schoolarts en de tandarts. Ook kregen de kinderen eens per jaar een filmvoorstelling op zolder. De ene keer ‘Jantje in Dromenland’, het andere jaar een stoterige film over een als egel uitgedoste marionet.
Het leukste vonden wij, leerlingen, als de films achteruit werden teruggespeeld. Dan gierden we het uit.

De harde realiteit van stoffige onderwijs geheimen

Pleinwacht was er niet. Het team dronk in de pauze gezamenlijk koffie. De meeste leerkrachten rookten voor de klas. Regelmatig mocht een leerling zelfs naar de sigarenboer om een pakje sigaretten te halen voor zijn of haar meester.

’s Zomers werd er op het plein wel eens gevolleybald door het team. Het was niet alleen spannend om te zien, maar ook heel komisch: je meester in een te lange korte broek met daaronder een paar ultra witte benen.
Bij ziekte van een collega werd het hoofd niet geplaagd door vervangingsfondsen, invallijsten, wachtgeldverplichtingen en dergelijke. Nee, de kinderen werden naar huis gestuurd.

“Ik moet jullie iets vervelends vertellen”, sprak het hoofd dan tot de desbetreffende klas.
“Jullie meester is ziek. Dus gaat allen naar huis.”
Een gejuich was meestal het gevolg. En met wat leedvermaak naar de anderen zwermden de leerlingen uit, in groepjes of alleen.

Geen Formatieplan,  Schoolwerkplan of Nascholingsplan. Laat staan een  Strategisch Beleidsplan, of Personeelsbeleidsplan. Functioneringsgesprekken en Beoordelingsgesprekken bestonden helemaal niet. Het personeel werkte gewoon hard.

Werkvergaderingen, commissiebijeenkomsten, werkgroepen en cursussen waren helemaal niet nodig. Onze voorgangers moesten het allemaal alleen doen. Wat wisten ze toch weinig.

Tegenwoordig is alles beter? Vergeet het maar.

Nee, er is veel veranderd. Maar of dat ook tot verbeteringen heeft geleid betwijfel ik. Kijken we naar de essentie van ons werk, dan gaat het maar om één ding: het begeleiden van elk kind in zijn groei naar volwassenheid. Dat vraagt niet om stapels papier, maar om inzicht, liefde en realiteitszin.

Juist de bedrijfsmatige aanpak van het onderwijs is funest voor de leerlingen en leraren. Al het geld, dat opgeslokt wordt door managers, bestuursgebouwen en het middenmanagement kan vele malen beter besteed worden. Namelijk aan de leerlingen zelf en de leraren.  Stoffige onderwijs geheimen van vijftig jaar geleden kunnen je ogen openen.

Het is tijd voor nieuw leiderschap of gewoon moreel verval

Het is tijd voor nieuw leiderschap

of gewoon moreel verval?

Sinds de toeslagen affaire en de enerverende Kamer verkiezingen van dit jaar horen we alleen nog maar over Nieuw Leiderschap. Het wordt steeds prominent genoemd. Zelfs door Rutte die uiteindelijk verantwoordelijk is voor de ontstane chaos. Sigrid Kaag trad er direct mee naar voren: “het is tijd voor nieuw leiderschap!” Maar eerder verwacht ik nog een moreel verval, dat nog groter wordt.

In de uitslagen van de verkiezingen zie je het niet zo goed: dat de mensen het vertrouwen in de Overheid en de Politiek hebben verloren. Dezelfde politici, die verantwoordelijk zijn voor dat wantrouwen van de bevolking, hebben nu de mond vol van ‘Het is tijd voor nieuw leiderschap’. Mensen moeten weer vertrouwen hebben in de politiek en juist zelf goed moreel handelen. Hoe gek kun je het krijgen? 

Moreel verval alleen voor het volk?

Op Bevrijdingsdag riepen hoge militairen ons op om wat te doen aan ‘ons’ morele verval. De jeugd heeft geen respect meer voor gezag (zie de rellen van dit jaar), overheden en vrijheden. Juist een goede morele opvoeding en houding zijn nodig om de vrijheid met een hoofdletter in stand te houden. Maar is dat wel zo? Ik vind het gemakkelijk gesteld.

Zeker is het zo, dat verdraagzaamheid en respect naar de ander heel erg belangrijk zijn. Ook moeten we de verantwoordelijkheid nemen om de verworven vrijheden te waarborgen voor nu en voor de toekomst. Maar ligt de oorzaak van het moreel verval bij de bevolking?

Echt niet in algemene zin. Zeker er zijn mensen, die het nodig vinden hulpverleners lastig te vallen, conducteurs te slaan en te bedreigen, medescholieren in elkaar slaan, of een sneeuwbal gooiend kind met harde hand te straffen. Maar is dat het bewijs dat het morele verval veroorzaakt wordt door de bevolking?

Goed voorbeeld doet goed volgen

Het is een oude wijsheid dat een goed voorbeeld meestal goed doet volgen. En volgens mij ligt het daar aan. Te vaak worden we geconfronteerd met voorbeelden van moreel verval. Niet begaan door de gewone Nederlander. Veroorzakers zijn politici, bobo’s, bestuurders, ja zelfs ministers en andere bekende Nederlanders in openbare functies. Nee, daar zijn genoeg voorbeelden te noemen:

  • een minister die de Kamer verkeerd voorlicht (is gewoon liegen) en er mee weg komt
  • een premier die van alles belooft (MH17: “De onderste steen moet boven komen.”), maar die beloftes niet na komt
  • een premier die gewoon liegt en bedriegt
  • ministers die bepaalde Kamerleden (Omtzight en Leijten) mond-dood willen maken
  • een koning die een pilsje drinkt met een dictator (Poetin)
  • topbestuurders die in tijden van recessie miljoenen verdienen, terwijl werknemers ontslagen worden
  • gemeenteraadsleden en Kamerleden die financieel bedriegen
  • voetballers die straks om miljoenen voetballen op het WK op het graf van duizenden slaven
  • regeringen die zaken doen met landen die de mensenrechten schenden

En zo zou ik dat lijstje nog langer kunnen maken.

Is er nog toekomst voor nieuw leiderschap?

Het morele verval kan dus alleen maar tegen gehouden worden door de bevolking zelf. Elke Nederlander heeft daar de middelen voor. Maar het zou nog beter zijn, als de mensen die hier boven worden genoemd, eindelijk is stoppen met liegen en bedriegen.

Zelfs na de verkiezingen bleek dat de politici in ons land weinig begrijpen van nieuw leiderschap. De verkenners voor een nieuw kabinet Rutte bleken obscure praktijken er op na te houden. 

En deze week werden tientallen Palestijnse raketten afgevuurd op Ashkelon en andere steden in Israël. Allemaal betaald met geld, wat Sigrid Kaag los wist te peuteren van de EU en ons kabinet. Duur belastinggeld. 

Het is tijd voor nieuw leiderschap is gewoon oude wijn in nieuwe zakken

Nieuw leiderschap bestaat niet, maar is bedacht door handige jongens, die een nieuw product bedacht hebben. Ik spreek liever over goed leiderschap. Dat wordt gekenmerkt door respect voor de ander, openheid en transparantie. Samen verantwoordelijk zijn en voldoende autonomie hebben zijn dan sleutelbegrippen. Daarbij behoren wederzijds vertrouwen en liefde voor je werk. Pas dan ontstaat er Nieuw Leiderschap, of beter Goed Leiderschap.   

Lintjesregen: ere wie ere toe komt

Lintjesregen: ere wie ere toe komt
De laatste tijd is het weer minder goed en nogal kouder geweest dan we gewend zijn in april. Zeker zo rond Koningsdag is er vaak een lekker oranje zonnetje. Af en toe een buitje kan, maar dat blijft dan meestal wel binnen de perken.

Echter dit jaar wordt april gekenmerkt door ongekend lage temperaturen. Alleen deze week hebben we een paar aardige dagen. Maar op Koninsgdag wordt het niet best, naar verwachting veel regen. Lintjesregen: ere wie ere toe komt misschien discutabel.

Geen dorp of stad blijft gespaard van deze neerslag. Hoewel de intensiteit zeker per gemeente verschillend zal zijn,  is de kans op buiigheid dit jaar wel erg groot. En ik doel hier dan vooral op de lintjesregen van dinsdag 27 april. We zouden bijna naar drastische maatregelen grijpen. Hier en daar moet zelfs beperkte dijkbewaking ingeroepen worden.

Lintjesregen: ere wie ere toe komt in corona tijd

Hoewel het KNMI geen waarschuwingen voor dinsdag afgegeven heeft, zal blijken dat de deskundigen zich ernstig hebben vergist. Menig burgemeester ziet zich het water naar de lippen stijgen. Dinsdag 27 april wordt het resultaat breed uitgemeten in de landelijke en regionale pers. Met naam en toenaam worden de nationaal en plaatselijk bekende Nederlanders genoemd met de toevoeging van de aard van het lintje.

Zo werd in Den Haag ene Wolbert Smijtinga (69 jaar) geridderd vanwege zijn inzet voor het buurthuis “De Kliko” , waar hij al zo’n vijftig jaar als vrijwilliger werkzaam is. In Wijk bij Duurstede werd mevrouw Alie Paardekop- Heijkamp geridderd vanwege haar langdurige functie als toiletjuffrouw op de plaatselijke veerpont over de Lek.

Jan Kwabbernoot ontving de versierselen als Ridder in de Orde Oranje Nassau geheel onverwacht. Hij was zelfs niet bij zijn eigen uitreiking. Dit vanwege zijn veertig jarig jubileum bij de fabriek, waar men de versierselen voor de diverse ordes maakt. In Polsbroek ontving het gehele plaatselijke dameskoor “Nut en Genoegen” een ridderorde vanwege het feit dat het koor als enige in Nederland is staat was gebleken geen cd te maken. Zeker een prestatie van formaat.

In Tuitjehorn werd Ate Gratema blij verrast toen hij uit bed gehaald werd om vervolgens naar het Gemeentehuis te worden gebracht waar hij tot ridder werd geslagen in de Oranje Nassau vanwege zijn inzet en betekenis voor de regionale duiven fokvereniging.

Ik mis de echte helden

Toch verbaast mij dit alles wel. Want hoewel er enkele duizenden lintjes werden uitgereikt, mis ik de echte helden. Niet de mensen die veel goeds doen, of wat extra toevoegen aan de eigen omgeving. Nee, ik bedoel dan de ware helden. Mensen die met gevaar voor eigen leven zich hebben ingezet voor anderen. De ene man die het leven redde van een drenkeling, of die twee jongens die een ander kind uit een vijver redden.

Of dat meisje dat ervoor zorgde dat een ruzie die zou uitmonden in zinloos geweld wist te sussen. Of die huisvrouw die zich al meer dan dertig jaar inzet voor haar gezin en zichzelf wegcijfert.

Ik denk dat het tijd wordt dat men duidelijker omschrijft wanneer men een lintje verdient. Zoiets moet alleen gegeven worden aan personen die hun eigen toekomst, welzijn of leven in de waagschaal zetten. Anders verwordt een dergelijke mooie onderscheiding tot een versiersel dat nog minder inhoudt dan een medaille bij de avondvierdaagse, de echte Vierdaagse en Elfstedentocht uitgezonderd. 

Gaan we die laatste kant op, dan lijkt het me handiger om alle pasgeborenen alvast een lintje mee te geven, zodat ze later dit niet meer hoeven te ontvangen. Wat dat betreft zou het voor mij in het vervolg op 26 april wel droger mogen worden: in ieder geval geen regen, maar hier en daar een drupje, maar dan wel op de juiste plaats.

 

Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in

Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in

Premier Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in. De grote vraag is, of hij kan herstellen, wat hijzelf heeft aangericht. Is hij in staat om alles weer vlot te trekken. Of is alle boosheid en ongenoegen in de Tweede Kamer slechts toneelspel? 

Hopelijk weten we volgende week meer. Dan komen de Kamerleden bijeen om een verkenner/informateur te benoemen. Of Rutte voldoende steun krijgt voor een nieuw kabinet met Rutte als premier, is nog de vraag. 

Nu roepen alle prominenten vanuit de VVD, dat Rutte premier moet worden. Maar niets is zo veranderlijk als de politiek. Dan lijkt het net op voetbal: vandaag heb je nog alle steun, morgen mag je door de zijdeur vertrekken. Dat kan ook met Rutte. We zullen het zien.

Er is veel te doen geweest over Omtzigt. Vanuit heel Nederland kreeg hij veel steun. Logisch. Mensen vertrouwen hem. Hij heeft gevochten samen met Renske Leiten voor de gedupeerden van de heksenjacht door de belastingdienst. Hij is nog populairder geworden hierdoor.

Onderstaand gedicht gaat over de Politiek en leiding geven aan een land:

0001

 

Laten we deze boodschap ter harte nemen. De overheid is er voor ons. Zij heeft de dienende functie voor haar inwoners. Dan kan Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in en zwaar gehavend blijven. De laatste decennia heeft de VVD laten zien onfrisse trucs niet mijden om de macht te krijgen en te houden. 

 

Verkenners Ollongren en Jorritsma stoppen door foto

Verkenners Ollongren en Jorritsma stoppenOpnieuw hebben de VVD en D66 laten zien dat eerlijkheid niet echt hoog in hun vaandel staat. Dankzij een oplettende fotograaf kon heel Nederland zien wat achterkamertjespolitiek inhoudt. Verkenners Ollongren en Jorritsma stoppen door die foto. Gelukkig maar.

Het is bedroevend gesteld met onze politiek. Integer zijn er slechts weinigen. De meesten heulen mee. Bang om hun blauwe zetel te verliezen. Te bang om bij besluiten en stemmingen hun geweten te laten spreken. Alles maar om de macht te behouden. Pieter Omtzigt is daar nu het slachtoffer van geworden. Mede door een deel van het CDA. Je vraagt je af waar die C nog voor staat.

Hier een copla geschreven donderdag 24 maart, net na het uitlekken van deze onvergeeflijke blunder van de twee Verkenners. Overigens zouden die bij de scouting al sowieso door de mand gevallen zijn:

Gewetenloze politiek

Twee verkenners spelen vuil spel
zonder schaamte op hun gezicht
een deportatie van held Omtzigt
want hij trok te hard aan de bel

Daarom is het nog meer niet te bevatten, dat de VVD en D66 zoveel stemmen hebben gekregen voor hun onfrisse beleid. Als Nederlanders hadden we veel socialer moeten stemmen. Nu krijgen we weer een koekje van eigen deeg. Verdiend dus. 

Ik hoop dat Pieter Omtzigt een nieuwe partij begint, of over stapt naar de SP. Dat lijkt me een prima move. Anderzijds zou het nog beter zijn om nieuwe verkiezingen te houden. De VVD met Rutte blijkt keer op keer goed weg te komen met hun streken. 
De laatste 20 jaar heeft de VVD laten zien, dat men integriteit vaak mist (Demming, Teeven, Opstelten enzovoort).

Rutte, die bij de ramp van MH17 riep ‘de onderste steen komt boven’ en in 2017 iedereen 1000 euro beloofde. En vooral alles weg lacht.

Ik eindig met een citaat dat ook nu nog steeds telt: 

De uit de ondergang van de feodale maatschappij voortgekomen moderne burgerlijke maatschappij heeft de klassentegenstellingen niet opgeheven. Zij heeft slechts nieuwe klassen, nieuwe voorwaarden van onderdrukking, nieuwe vormen van strijd in de plaats van de oude gesteld (Marx)

 

 

Tweede Kamer verkiezingen 2021

Tweede kamer verkiezingen 2021

Ook verstrikt in het politieke web?

Cursief: Tweede Kamer verkiezingen 2021

Vandaag is het dan echt de officiële stemdag voor de Tweede Kamer verkiezingen 2021. In het laatste debat van dinsdag 16 maart probeerden de lijsttrekkers nog even hun collega’s lekker onderuit te halen. Het was weer als van oudst: lekker de ander de maat nemen, maar het achterste van hun verkiezingstong laten zien, hó maar.

Zelf heb ik steeds minder met de verkiezingen en de partijleiders, die van alles beloven en deze beloftes vervolgens niet na komen. Daarnaast is het toch veel van hetzelfde: zorgen dat je als partij vooral aan de macht blijft. Zo’n debat hoeft voor mij niet meer. Het grote gekonkel en handjeklap kan morgen weer beginnen. En de uitslag ervan weten we al: VVD leidt de formatie gesprekken en de rest mag aanschuiven, als ze maar niet teveel noten op hun zang hebben.

Ik heb al gestemd. Per post namelijk. Dat was heel handig. En zo moeilijk was dat niet. Gewoon even goed lezen en een kind kan de was doen. Behalve Jan Terlouw dan. Die zat te klungelen als een kleuter, die nog niet de vouwreeks had geleerd.

Echt stemmen is ook moeilijk. Kijkend naar onze Hugo de Jonge. Die zelfs niet in staat was, zijn zaakjes op orde te hebben: lekker met een verlopen paspoort naar het stembureau gaan. Nee, nu begrijpen we ook, dat het vaccineren zo lang duurt. De man is eigenlijk ongeschikt om als minister op te treden. 

Tweede Kamer verkiezingen vandaag

Zelf heb ik er goed over na gedacht. Mijn keuze wordt bepaald door hetgeen ik in onderstaand gedicht heb neer geschreven:

Verkiezingen

We hebben altijd
een keuze

links, rechts
of gewoon midden

rijkdom, macht
of gewoon eerlijk delen

als kiezer heb ik
levende dromen

wat er toe doet
en blijft bestaan

gedachten gaan op de loop
met mooie beloftes

maar ik zoek verbinding
met hart en met hoofd

en bepaal zo
mijn eigen keuze

Ik wens jullie allemaal een mooie verkiezingsuitslag. En hopelijk levert het geen kater op. Proost.

Vandaag: click & collect afhalen in de winkel

Click & collect
Click & collect : afhalen in de winkel, een nieuw systeem in corona tijd. Een uitkomst voor de winkeliers in deze lockdown? Of een niet werkend principe? Zelf heb ik daar sinds kort ook ervaring mee. Bij een plaatselijke bouwmarkt bestelde ik wat ik nodig had. Al snel kreeg ik een mail, dat de volgende dag het door mij bestelde klaar stond. 

“Het wordt tijd dat we een traphekje kopen, zodat onze kleinkinderen niet naar beneden rollen als ze bij ons logeren”, vond mijn vrouw.
“Ik vind het best link, vooral als ze boven wat rond kruipen.”
Even keek ik van mijn krant op en keek mijn vrouw aan. Toen ik haar bezorgde gezicht zag, begreep ik dat het geen onzin was en dat ze zich echt zorgen maakte.

Click & collect afhalen in de winkel

“Ik denk dat ik vanavond even online iets bestel bij de bouwmarkt”, antwoordde ik haar.
De volgende dag ontving ik een mail dat ik een dag later het bestelde kon ophalen.
Die dag ging ik met de auto naar een plaatselijke bouwmarkt. Nadat ik de auto had geparkeerd in de daar voor bestemde vakken, liep ik de ruim opgezette winkel binnen.

Het was er oorverdovend stil. De diverse gangpaden met aan weerszijden stellingen waren per product ingericht. Allerlei producten van automaterialen, tot grote hoeveelheden verf en lijmen stonden keurig gerangschikt op de planken.

Bij de balie werd ik opgewacht door een medewerker met een mondkapje op.
“U moet wel eerst uw handen desinfecteren en een mondkapje opdoen”, sprak ze vriendelijk.
Nadat ik dat gedaan had, vertelde ik waarvoor ik kwam. 

Ze dook achter de balie en kwam prompt tevoorschijn met het in een grote doos verpakte traphekje.
“Kijk”, zei ze en wees daarbij op de sticker van de doos, “dit is de Aros-31, de mercedes onder de traphekjes. De gebruiksaanwijzing zit in de doos. Veel succes ermee”.
Daarbij lachte ze ietwat gemeen.

Click & collect wat nu?

Argeloos als ik was, droeg ik de doos naar de auto en legde hem in de kofferbak.
Thuis aangekomen deponeerde ik de doos in de gang om enkele dagen later het geheel te gaan monteren. Mijn vrouw keek tevreden en wist dat binnenkort weer een gevaarlijke situatie in ons huis verleden tijd zou zijn.

Enkele dagen later, toen ik een vrije dag had, leek het me een goed moment het traphekje te monteren op de overloop.
Vroeger ging ik nogal onvoorbereid te werk. Ik begon dan meestal, nadat alles was uitgepakt, direct aan het monteren om uiteindelijk na enige zelf aangebrachte reparaties tot de conclusie te komen, dat het door mij gemaakte voorwerp niet zo veel leek op datgene wat op de afbeelding stond. Een dure manier van werken, zo bleek maar al te vaak.

Tegenwoordig ga ik voorzichtiger te werk. Allereerst zorg ik dat ik al het nodige gereedschap bij de hand heb en niet constant heen en weer hoef te  lopen en verontschuldigend te zeggen tegen mijn vrouw en kinderen: “Ik ben wat vergeten.”
Ook de monteren zaken pak ik eerst netjes uit. De gebruiksaanwijzing keurig uitgevouwen ernaast.

Zo deed ik dat nu ook. De grote onderdelen werden op volgorde gelegd. De bouwtekening spreidde ik uit op de grond en het zakje met losse en veel kleine onderdeeltjes legde ik soort bij soort, overeenkomstig de bouwtekening.
Er waren vijf soorten schroeven, een bevestigingsmechanisme, pluggen, een sluiting voor het hekje, dopjes en wat moeren en bouten.

Ik mis wat 

Toch klopte er iets niet. En nadat ik alles nog eens gecontroleerd had, bleek er een beugel te ontbreken om het hekje aan de bovenzijde bijeen te houden. Ik keek nog eens in de doos. Nee, daar zat dat zwarte ding eveneens niet in. Bijna moedeloos stortte ik ter aarde. Uiteindelijk pakte ik alles weer netjes in, plakte de doos dicht met plakband en reed weer terug naar de bouwmarkt.

De bedrijfsleider sprak me geruststellend en vriendelijk toe: “Ik kan u niet helpen. U moet eerst online een afspraak maken, Tot ziens!”
Bijna witheet draafde ik met die grote doos weer naar mijn auto. Wat een zooi, dacht ik.
Met m’n smartphone maakte ik een afspraak bij de bouwmarkt. Toen reed ik naar huis.

Ik wilde net de auto uit stappen, toen de telefoon ging.
“U kunt over een kwartier terecht in onze zaak”, hoorde ik aan de andere kant van de lijn. 
Lichtelijk agressief antwoordde ik, dat ik er weer aan kwam. 

 Wat een gedoe

De aldaar aanwezige bedrijfsleider garandeerde me, dat er een nieuw model Aros-31 voor mij besteld werd.
Na een week kreeg ik bericht, dat een nieuw traphekje opgehaald kon worden. 
Zonder te betalen mocht ik dit nieuwe exemplaar meenemen.

Vrolijk reed ik naar huis om als nog het hekje te monteren.
Nu, twee weken later, staat het hekje nog steeds ingepakt in de schuur. Ons huis is nog even onveilig als voorheen, maar tot nu toe heb ik nog geen klachten gehoord. Ja, binnenkort ga ik het hekje bovenaan de trap monteren. Maar eerst ga ik de inhoud van de doos nog eens controleren. Misschien is dat het leed, dat klusser heet in de tijd van Click & collect.

Pagina 1 van 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Deze website maakt gebruik van cookies. 

View more
Akkoord
Geen cookies