Gedichten en gedachten over de Veluwe, Wadden en Natuur van Dichter bij de Natuur

Categorie: zoom

De Elfstedentocht van 1997, een deelnemer vertelt

De Elfstedentocht van 1997De Elfstedentocht van 1997 was de laatste Tocht der Tochten. Nu, 25 later, blikken we terug op deze tocht. Een onbekende deelnemer doet zijn verhaal. Graag laten we je mee genieten van dit relaas. 

De Elfstedentocht van 1997, al weer 25 jaar geleden

Dit keer geen bekende Nederlander aan het woord. Geen winnende spruitjeskoning, of historische figuur. Nee, hier lees je het verhaal van een onbekende Nederlander. Maar zeker net zo imposant als al die andere verhalen. De tijd dat winters nog winters waren. Maar zelfs dat is betrekkelijk. 

“En hoe gaat het?” vroeg de verslaggever aan de dodelijk vermoeide schaatser met rugnummer 2789, die als één van de laatste net voor
sluitingstijd de finish passeerde. Hijgend, zwetend en reutelend zeeg de met ijzel bedekte wintersporter neer op een oud groentekistje, dat daar nog stond voor de huldiging van de winnaar.

Met holle ogen keek hij de verslaggever aan en het enige wat hij wel kon uitbren​gen was, dat het nog niet ging.
De verslaggever rook echter nieuws op dit late uur en zocht het startnummer in zijn paperassen op.
“Aha”, klonk het triomfantelijk.
“Als ik het goed heb, bent u Johan Drost, bijgenaamd ‘De Tempobeul van Biggekerke’. Onderwijzer van beroep.”

Ondanks het mooie weer was het zwaar

Even wachtte hij om de reactie te peilen van de aangesprokene.
Toen hij zag, dat de dodelijk vermoeide ‘Tempobeul’ opkeek, vroeg hij wat doordringender: “Was het echt zo zwaar?”IMG_20210209_152707
“Het was vreselijk zwaar”, antwoordde de verkleumde Johan Drost.
“Ik heb nooit geweten dat 200 kilometer zo lang kon zijn.”

“Hebt u ook veel getraind? Hoe was uw voorbereiding?” vroeg de reporter om de vaart er in te houden.
Johan Drost nam een hap zemelen uit een verfrommeld zakje en sprak enigszins sputterend: “Ik heb veel getraind. Heel veel. Dat is het voordeel als je in het Onderwijs werkzaam bent”.

Even wachtte Johan en brak een ijspegel van zijn neus.
Toen vervolgde hij: “Al mijn weekenden, mijn adv-uren, mijn vakanties heb ik getraind om met dit evenement mee te kunnen doen.  Zelfs tijdens de lessen schaatste ik door de klas. Mijn leerlingen moedigden me zelfs aan, als ik een sprintje naar het bord trok. Ook bij gym had ik altijd de ijzers onder. Je zou kunnen zeggen, dat ik ermee opstond en mee naar bed ging. Dat laatste vond mijn vrouw minder prettig. En dat alles zonder ooit een scheve schaats te hebben gereden.”

Het Kruisje van de Elfstedentocht van 1997

Ondertussen nam hij een slok geitenmelk uit een smoezelig flesje.
“U zult zich wel een gelukkig man voelen, nu u het gehaald hebt”, sprak de verslaggever meelevend en daarbij wijzend op het door velen zo fel begeerde ‘Kruisje’, dat enigszins scheef op het beijzelde trainingsjack gespeld was.

“Och. Vindt u dat? Dat valt wel mee”, reageerde ‘de Tempobeul’ uit Biggekerke.
“Ik heb wel eens erger dingen meegemaakt. Ik kan me nog goed de winter van ’71-’72 herinneren. Toen lag er nauwelijks ijs. Dat was pas
zwaar. Slechts weinigen hebben toen de finish gehaald.”

Nog 333 kilometer te gaan

“U zult uw leerlingen wel veel te vertellen hebben na zo’n belevenis als deze”, besloot de reporter om een eind aan het gesprek te maken.
“Ik hoop het”, antwoordde Johan Drost. “Veel zal afhangen van mijn conditie en de vloer in het lokaal. Maar met een beetje geluk en wat extra zemelen en zonnepitten moet dat lukken”.

Toen stond hij op. Deed zijn jack dicht en trok de muts verder over de oren. Met zwabberende slagen kwam hij in beweging en reed op zijn noren de donkere nacht in………………………………. richting Biggekerke.

Landgoed Schovenhorst een parel

 

Landgoed Schovenhorst een parel

Landgoed Schovenhorst een parel bij Putten, gelegen op de Noord-Veluwe. Zeker in de herfst is het zeker een bezoekje waard. Je kunt er gemakkelijk komen en er is genoeg parkeerruimte. 

Al eerder was ik daar eens met de fiets geweest. Maar nu in de herfst zijn de kleuren en het licht het mooist.
Zoals dit doorkijkje hierboven. Zo rustig en vredig verscholen in het groen, bruin en geel.  P1040866

Er is een bostoren en een bomentuin met prachige bijzondere bomen.
Een brasserie is er om de inwendige mens te versterken. Het ligt aan de N797 net buiten Putten. 

De stilte is oorverdovend

Tijdens mijn fietstochtje van 6-11-2021 over de zandpaden door het landgoed lijkt de stilte oorverdovend. De geur van gevallen blad, opkomende paddenstoelen en vochtige grond is uniek.

Af en toe glijden zonnestralen door het steeds dunner wordende bladerdak. Op bepaalde momenten vind je een zee aan kleuren in het bos. De natuur gebruikt alle kleuren uit haar palet.
Even ben je weg van alle drukte en stress. Gewoon jezelf onderdompelen in deze parel van de natuur.

Dichtbij de parkeerplaats is het drukker. Maar als je even de moeite neemt wat verder te lopen, kom je geen mens meer tegen. 

Kijk ook eens omlaag

Niet alleen vooruit kijken is de moeite waard. Ook de dunner wordende kruinen geven een mooi doorkijkje naar de steeds veranderende luchten. Niet minder is het ook omlaag te kijken. Het spel van de bladeren, die tikkertje lijken te doen. De talloze paddenstoelen, die in dit jaargetijde lijken te dansen van plezier. 

P1040829

Herfstbos (copla)

Gewoon tussen blad en het mos
groeiend op al het dode hout 
springen paddenstoelen omhoog
als feestgangers op een party

Landgoed Schovenhorst een parel op de Veluwe is de moeite waard. In elk jaargetijde.
Tot de volgende Zoomlog

(= ik zoom in met mijn camera op vooral de natuur en probeer er een gedicht bij te maken).

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Deze website maakt gebruik van cookies. Klik op akkoord als je geen bezwaar hebt. Of kies anders voor geen cookies. Voor de privacy policy zie onder aan deze website in de footer.

View more
Akkoord