Vlieland vuurtorenpad

Vlieland Koffervolgedichten is een subpagina van de Wadden gedichten van mees Peet. Ook Vlieland bezoek ik regelmatig. Als eerste keer in 1967 en 1969. Koffervolgedichten heeft eveneens een Texel pagina en Ameland pagina. Vlieland, het kleine autoloze eiland, is nog steeds de moeite van een trip waard. 

Vlielands’ Bunkers

Ruw verweerd grijs beton
soms verborgen door stuivend zand
gemaakt toen de oorlog begon
door de Bezetter steeds bemand

Na de oorlog gewoon te zien
voor toeristen en de vele gasten
voor vogels en het wild misschien
de ruwheid was te betasten

Met mijn liefste bezocht ik ze toen
het was de zomer van negenenzestig
met wijde broek en suede schoen

Zo beleefden we Vlieland en de Wadden
genoten van de natuur en elkaar
waren dankbaar voor wat we hadden

Nu nog de herinnering die blijft
en liefde voor altijd die beklijft

Vuurbaak op Vlieland

Gewoon een hout- of kolenvuur
zo ging dat eeuwen terug,
om de ligging te bepalen
voor schipper en visserman.

Strak zeilend in ’t duister,
het vuur zuidoost tot oost,
aan het dek zacht gefluister.

Met storm bijna niet te doen,
maar het vuur wees de weg,
daar hoog op ’t Vuurboetsduin.

Print Friendly, PDF & Email
4 1 stem
Article Rating