Blog vol gedichten en gedachten over de Veluwe, Wadden en nog meer van mees Peet

Tag: natuur

Stranden overvol tijdens deze hittegolf

Stranden overvol tijdens hittegolf

De zee heeft altijd al een grote aantrekkingskracht gehad. Wijze vissers en andere mensen met zeebenen en haringkuiten kunnen het zo mooi zeggen: “De zee geeft en de zee neemt. Soms wel wat veel.”
Een nog grotere aantrekkingskracht heeft dat zilte nat, strand en duinen op de toeristen, die gekleed of ongekleed, zomers onze kusten bevolken en tegenwoordig ook bevuilen.  Dan zijn de stranden, net zoals nu, overvol.

Ondanks corona en de daarvoor geldende regels, liggen mensen graag als haringen in een ton. Over twee maanden zijn ze ziek en dan maar klagen. Nee, mij zul je daar niet zien in deze coronazomer.

De zee heeft iets bijzonders. Zo is ze zeker bij zonsondergang romantisch, behalve bij springvloed. Dan is ze iets te onstuimig. Voor ons, nuchtere Hollanders, is het het mooist als de zon in het westen ondergaat, niet te snel, maar gestaag en zeker. Daarom kozen wij er ook jaren geleden voor om eens een vakantie aan de kust door te brengen. Zoals al zoveel Nederlanders voor ons ook hadden gedaan.

Bij Ouddorp aan zee vonden we een leuke camping voor onze caravan, een ‘Adria’. 
Anke, mijn vrouw, liep in die vakantie op het laatst. Niet dat ze nu invalide is, maar ze stond op het punt om nog net niet van onze jongste dochter te bevallen. Kyra, onze oudste, was bezig zichzelf de techniek van het fietsen op een driewieler met kiepbakje bij te brengen. En Tirza, de tweede spruit van ons, sloeg dat alles gade vanuit haar kampeer bedje of het meegenomen wandelwagentje.

Tropische 31 juli breekt het hitterecord

Gisteren was het snoeiheet.  Vrijdag 31-7-2020 staat in de boeken als een record dag. Menigeen lag op apengapen in huis, op bed of op het eivolle strand. Deze tropische 31 juli breekt het hitterecord

Liggend achter onze lodge in het buitengebied ergens op de Veluwe, lag ik loom in de schaduw van een meer dan 100 jaar oude kastanje.
Als een ware weldoener strooide deze reus zijn schaduw over me heen.
De nog fel groene met stekels bedekte kastanjes bungelden als kerstballen in de boom.
Lekker lui achterover liggend keek ik naar de zon.
Deze knipoogde schijnbaar naar mij ‘Geniet maar lekker.’

Tropische 31 juli

Terwijl ik zo lag te kijken en te mijmeren, kwam ik tot de volgende haiku:

De zon knipoogt zacht

door het groene bladerdak

ik glimlach terug

 

Wat is de natuur dan toch mooi.
Maar je moet het wel zien en voelen.
Juist in een Haiku kun je kort en bondig weergeven hoe mooi de natuur is.
Weinig woorden, maar wel heel veel gevoel, of schoonheid.
Of zoals deze vlinder, die bijna liefelijk rond fladdert van bloem naar bloem

Fietsen door het Sprielderbos

fietsen door het sprielderbos

Woensdagmiddag wilde ik op deze mooie dag de corona drukte ontvluchten. De anderhalve meter werd bijna door niemand meer gehanteerd. Volle terrasjes, drukte in het centrum van het mooie #Putten. Dus dacht ik ‘laat ik maar de natuur in gaan, lekker op de fiets, weg van al die Viruslovers.’ Dus Fietsen door het Sprielderbos was een mooi alternatief

Fietsen door het #Sprielderbos

Eerst moest ik even boodschappen doen. Maar aangekomen op de fiets in ons dorpscentrum, bleek dat bijna niemand zich meer hield aan de regels. Drommen mensen op straat. Drukte op de terrassen. Drukte in de winkels. Bijna niemand met een mondkapje. Snel deed ik mijn boodschappen in de rustigste supermarkt. Daarna snel op de fiets de natuur in.

Via Krachtighuizen belandde ik al snel op het geasfalteerde fietspad door het bos.
Licht slingerend zoefden mijn banden over het wegdek.

Het bos ademde rust uit. Geen herrie, geen dringende massa mensen.
Geen gehoest en geduw. Af en toe een tegenligger. Dat was het.

De bomen keken naar mij en fluisterden mijn naam.
Wroetplekken langs het fietspad toonden de aanwezigheid van wilde zwijnen.
Maar de wolf heb ik niet gezien.

Geen mens bijna. Slechts vogels die mij nariepen, of floten naar elkaar.
Het zonlicht knipperde achter mij aan.
Mijn schaduw fietste voor me uit.

Als het avond is

Zittend op de veranda van onze lodge (mooi woord voor verrijdbare bungalow) zie ik hoe de avondzon met zijn laatste licht de hemel kleurt. De overgebleven wolken van een voorbije onweersbui ruimen het veld. Als het avond is, word ik geraakt door wat ik zie en daardoor voel. 

Als het avond is, dan …….

Sinds november 2019 woon ik samen met mijn vrouw in een lodge. Een heuse veranda biedt ons uitzicht op een weids land. Zelfs vanuit de woonkamer hoeven we niet vaak de TV aan te doen. De grote glazen pui biedt genoeg vertier. We voelen ons de koning te rijk op zo’n mooie plek. We voelen ons goed thuis in Putten.

De avonden zijn het mooist. Geen enkele avond is hetzelfde. Elke avond is de lucht anders. Elke avond neemt de zon op een andere manier afscheid van ons. Dan weer waterig, soms plots weg gevlucht, dan weer fel rood, alsof de horizon in brand staat.

Stil is het er ook. Soms hoor je ver weg de hoeven van een dravend paard. Of het geloei van een koe. Nog verder weg blaft een hond. Merels en nachtegalen geven een avondconcert, terwijl wij samen genieten vanuit een luie stoel op onze veranda.

Half achter wolken
zakt een felle rode zon
en knipoogt tot slot

Als het avond is, dan voel ik melancholie 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén