Gedichtensite en gedachten over de Veluwe, Wadden en nog meer van mees Peet

Label: natuur Pagina 1 van 2

Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers

Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers

De Matterhorn vormt met zijn 4.478 meter een gigantische uitdaging voor iedere gepassioneerde klimmer. Maar deze recordpoging staat niet op zich zelf. Steeds vaker worden door allerlei mensen, die door hun beperking of bijzondere kenmerken de Eiger, de Mont-Blanc of de Mount Everest beklimmen en de top weten te behalen. In mei van dit jaar zijn er tal van records gebroken op de flanken van deze laatste reus. De Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers. 

Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers

Zo was er de 80-jarige Japanner Yuichiro Miura, die, ondanks zijn hoge leeftijd, deze Topprestatie leverde en onderweg alleen rijst at. Natuurlijk niet alleen, want alles is goed georganiseerd met basiskampen, dragers, hulp onderweg en natuurlijk zeer goede gidsen.
Zo heeft ook de Nepalees Min Sherchan een nieuw record gevestigd, omdat hij een jaar ouder was dan de Japanner.

Maar daar blijft het niet bij. De Indiase Arunima Sinha heeft nu ook de top bereikt. Haar handicap was dat zij maar 1 been had. Daar was ze niet mee geboren, maar twee jaar geleden werd ze tijdens een treinreis overvallen en uit de trein gegooid, zo gaat dat in India. De ongelukkige vrouw moest haar been laten amputeren. En zie, nu beklom ze met 1 been de top van de Mount Everest. Een geweldige prestatie, eentje die er niet om liegt.

En onlangs beklom een Saoedische 25-jarige vrouw Raha Moharrak de top van deze majestueuze berg. Samen met haar kameel Two Donkeys wist ze helemaal boven te komen, waar ze symbolisch een cactus plantte.

Mount Everest? Iedereen kan het

Bijzonder is het natuurlijk wel. Zoveel knappe prestaties in zo’n korte tijd. Je zou bijna denken dat er een soort voetpad is aangelegd naar het Dak van de Aarde, maar nee, het moet toch allemaal maar gedaan worden en wel op eigen kracht. En ’t is zeker geen vierdaagse.

Een Hongkongse beklom de hoogste berg ter wereld in minder dan 26 uur, waarmee ze de snelste vrouw ooit werd. 
Zo hebben zich al weer een aantal mensen aangemeld om in het nieuwe seizoen de Mount Everest met zijn 8850 meter hoge top te beklimmen.

Hendy Keppy uit Mühlhaussen gaat deze zomer de tocht wagen. Hij is blind en doof en dat zal zeker niet zonder gevaar zijn. Zijn blinde geleide hond Heidi gaat mee.

Als alles goed gaat wil Wilfried Moyobobbel uit Kaapstad, die net zo als Bladerunner stalen onderbenen heeft, springend naar de top. Voor de gladheid kan hij er schuursponsjes onder doen.

En Thaksin Shinawatra uit het Thaise Palauk gaat zonder armen de klim tegemoet. Bijtend in het touw zal hij zich omhoog worstelen. Of hij het haalt, dat laat hem eigenlijk koud, het gaat vooral om het meedoen, niet om het winnen. Hij gaat voorafgaand aan zijn vertrek nog wel even naar de tandarts om alles goed vast te laten zetten.

Bergbeklimmers raar volkje

Zelf zie ik dit nog niet zitten. Ik houd het bij de Mount du Amerongen en de K3 van de Posbank.  Dat is me al een uitdaging op zich. Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers. Maar niet voor mij. Lekker belangrijk doen en roepen ‘Kijk mij eens’. 

Als je ziet, wat een troep men achterlaat, dan is dat schandalig. In coronatijd zagen we resultaten van een dagje uit in het Vondelpark en andere openbare ruimtes. Dan kun je wel lekker stoer doen en klimmen, maar neem alstublieft je rotzooi mee. 

 

vandaag: winter in Nederland

Vandaag: winter in Nederland

Vandaag: winter in Nederland. Ha, eindelijk, zo hoor ik velen zeggen. Ik vind sneeuw best mooi, als schildering van het landschap. Maar het heeft ook zo zijn nadelen. Ik denk dan aan die mensen, die echt de weg op moeten voor hun werk. Maar ook aan de natuur, de vogels die het extra zwaar hebben.

Deze winter blinkt uit in het late tijdstip: pas in februari. Maar ook de hevigheid van sneeuwval en koude vallen op. Wegen zijn in het weekend van 7 februari onbegaanbaar. De koude oostenwind doet nog een onbarmhartige duit in het zakje. Zo zitten we met zijn allen thuis. 

Ja, op zondag was het natuurlijk dolle sneeuwpret. Dat neemt niet weg, dat degenen die moesten werken, hun leven waagden om dat doel te kunnen bereiken. En wij maar lekker van hellingen glijden en sneeuwballen gooien.

Toch zie ik de schoonheid van deze winter. Een winterweekend verandert het landschap in een Winterwonderland. Prachtig om te zien. Maar niet om er lang in te verblijven. Mijn gedachten gaan dan zeker ook naar de daklozen. Hopelijk vinden ze allen een warm onderdak.

Winter gevoel

Witte wereld
overal
sneeuwvlokken P1040232
ontelbaar
als diamantjes
in een mijn

Stilte alom
sneeuw
die knerpt
onder 
mijn voeten
stap na stap

Gedempt geluid
intense kou
van de oostenwind
die mijn gezicht
schampt
met steken P1040241en tinteling

Een eenzame vogel
stil en bol
kleumend
van de kou
geen mens die het ziet
maar mijn lens wel

 

Zo gaat de winter 2021 in de boeken. Als een Siberische winter, waar mensen uit die streek gewoon om lachen. Wij, Hollanders zijn toch niet veel gewend. Kijk naar de NS, die gewoon niet rijdt. Dat spoort niet. In landen met lange  strenge winters rijden treinen gewoon door en zelfs nog op tijd. Maar de NS krijgt dat nog in geen eeuwen voor elkaar.

Vandaag: winter in Nederland, des te meer een reden om te genieten.

Gedichtendag 2021 in de week van de Poëzie

Gedichtendag 2021 Vandaag

Vandaag 28 januari 2021 is het Gedichtendag. Het startsein voor de Week van de Poëzie.
Door de corona epidemie is het niet mogelijk helaas om activiteiten te organiseren, waarbij bezoekers welkom zijn.

Dus veel gebeurt online. Op die manier kan er toch aandacht besteed worden aan Gedichtendag 2021 in de week van de Poëzie. Mijn gedicht voor deze Gedichtendag 2021: 

Vandaag

Vanochtend
stond ik
midden in
het grijze land

in de kille
twistzieke regen
die mij rillend
deed krommen

de stemmen
van vogels dempten

vermoeide takken
dropen van het verleden

grauw de lucht
als asfalt van de wegen

fluisterend
het drassige land

bijna vastgelopen
de herinnering van vandaag

Vandaag is het een wat trieste en uitermate grijze en natte dag. Vanaf het moment, dat ik opstond zie en hoor ik regen, regen en nog eens regen.
Binnen blijven is dan best moeilijk. Ik ben vooral een buitenmens.

Maar door het schrijven van gedichten kan ik van alles.
Dan voel ik me een wereldreiziger, een globetrotter. Geen plek op aarde is voor mijn geest en gedachten onbereikbaar. Ik kan me zelfs verplaatsen in de tijd: gedichten over vroeger – nu – en de toekomst. Dat is juist het mooie van dichten. De geest kent geen grenzen.

Nog meer gedichten lezen, kijk dan eens verder op mijn website. Reageren kan natuurlijk ook.

Een gedichtenvolle dag vandaag.

©mees Peet

Hollandse Luchten

Nederland is bekend om zijn luchten. Prachtige wolkenpartijen boven een lage horizon. Denk maar eens aan die mooie schilderijen. Bekende schilders, zoals Ruysdael, van Goyen, Willink en anderen, schilderden de geweldige Hollandse luchten. Tegenwoordig zien we deze natuurverschijnselen door velen gefotografeerd. 

Sinds ik in het buitengebied van Putten woon, zijn de luchten elke morgen en elke avond weer anders. Geen enkele keer zijn de wolken hetzelfde, kleurt de zon steeds divers. Dat wil ik graag met je delen. 

Hollandse Luchten

Stranden overvol tijdens deze hittegolf

Stranden overvol tijdens hittegolf

De zee heeft altijd al een grote aantrekkingskracht gehad. Wijze vissers en andere mensen met zeebenen en haringkuiten kunnen het zo mooi zeggen: “De zee geeft en de zee neemt. Soms wel wat veel.”
Een nog grotere aantrekkingskracht heeft dat zilte nat, strand en duinen op de toeristen, die gekleed of ongekleed, zomers onze kusten bevolken en tegenwoordig ook bevuilen.  Dan zijn de stranden, net zoals nu, overvol.

Ondanks corona en de daarvoor geldende regels, liggen mensen graag als haringen in een ton. Over twee maanden zijn ze ziek en dan maar klagen. Nee, mij zul je daar niet zien in deze coronazomer.

De zee heeft iets bijzonders. Zo is ze zeker bij zonsondergang romantisch, behalve bij springvloed. Dan is ze iets te onstuimig. Voor ons, nuchtere Hollanders, is het het mooist als de zon in het westen ondergaat, niet te snel, maar gestaag en zeker. Daarom kozen wij er ook jaren geleden voor om eens een vakantie aan de kust door te brengen. Zoals al zoveel Nederlanders voor ons ook hadden gedaan.

Bij Ouddorp aan zee vonden we een leuke camping voor onze caravan, een ‘Adria’. 
Anke, mijn vrouw, liep in die vakantie op het laatst. Niet dat ze nu invalide is, maar ze stond op het punt om nog net niet van onze jongste dochter te bevallen. Kyra, onze oudste, was bezig zichzelf de techniek van het fietsen op een driewieler met kiepbakje bij te brengen. En Tirza, de tweede spruit van ons, sloeg dat alles gade vanuit haar kampeer bedje of het meegenomen wandelwagentje.

Tropische 31 juli breekt het hitterecord

Gisteren was het snoeiheet.  Vrijdag 31-7-2020 staat in de boeken als een record dag. Menigeen lag op apengapen in huis, op bed of op het eivolle strand. Deze tropische 31 juli breekt het hitterecord

Liggend achter onze lodge in het buitengebied ergens op de Veluwe, lag ik loom in de schaduw van een meer dan 100 jaar oude kastanje.
Als een ware weldoener strooide deze reus zijn schaduw over me heen.
De nog fel groene met stekels bedekte kastanjes bungelden als kerstballen in de boom.
Lekker lui achterover liggend keek ik naar de zon.
Deze knipoogde schijnbaar naar mij ‘Geniet maar lekker.’

Tropische 31 juli

Terwijl ik zo lag te kijken en te mijmeren, kwam ik tot de volgende haiku:

De zon knipoogt zacht

door het groene bladerdak

ik glimlach terug

 

Wat is de natuur dan toch mooi.
Maar je moet het wel zien en voelen.
Juist in een Haiku kun je kort en bondig weergeven hoe mooi de natuur is.
Weinig woorden, maar wel heel veel gevoel, of schoonheid.
Of zoals deze vlinder, die bijna liefelijk rond fladdert van bloem naar bloem

Fietsen door het Sprielderbos

fietsen door het sprielderbos

Woensdagmiddag wilde ik op deze mooie dag de corona drukte ontvluchten. De anderhalve meter werd bijna door niemand meer gehanteerd. Volle terrasjes, drukte in het centrum van het mooie #Putten. Dus dacht ik ‘laat ik maar de natuur in gaan, lekker op de fiets, weg van al die Viruslovers.’ Dus Fietsen door het Sprielderbos was een mooi alternatief

Fietsen door het #Sprielderbos

Eerst moest ik even boodschappen doen. Maar aangekomen op de fiets in ons dorpscentrum, bleek dat bijna niemand zich meer hield aan de regels. Drommen mensen op straat. Drukte op de terrassen. Drukte in de winkels. Bijna niemand met een mondkapje. Snel deed ik mijn boodschappen in de rustigste supermarkt. Daarna snel op de fiets de natuur in.

Via Krachtighuizen belandde ik al snel op het geasfalteerde fietspad door het bos.
Licht slingerend zoefden mijn banden over het wegdek.

Het bos ademde rust uit. Geen herrie, geen dringende massa mensen.
Geen gehoest en geduw. Af en toe een tegenligger. Dat was het.

De bomen keken naar mij en fluisterden mijn naam.
Wroetplekken langs het fietspad toonden de aanwezigheid van wilde zwijnen.
Maar de wolf heb ik niet gezien.

Geen mens bijna. Slechts vogels die mij nariepen, of floten naar elkaar.
Het zonlicht knipperde achter mij aan.
Mijn schaduw fietste voor me uit.

Pagina 1 van 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Deze website maakt gebruik van cookies. 

View more
Akkoord
Geen cookies