Gedichtensite en gedachten over de Veluwe, Wadden en nog meer van mees Peet

Label: onderwijs Page 1 of 2

alles wat te maken heeft met onderwijs

Vandaag: sporten is gezond

vandaag: sporten is gezond

In Vandaag: sporten is gezond een bijzonder verhaal over hoe gezond bewegen is. Juist nu in de corona tijd en de daarmee samenhangende lock down. Of dat nu in de buitenlucht is, of binnen, dat maakt niet uit.  Zelf fiets en wandel ik graag in mijn woonomgeving. Maar anderen zweren bij de sportschool, of pakken de racefiets. 

Vandaag: sporten is gezond

Bij het zien van al die mensen, die lui in parken liggen, dacht ik terug aan mijn oude gymlerares. Zij wist van wanten. Zeker weten, dat ze die slome jongeren aan het bewegen had gekregen. Vandaar dat ik een afspraak had gemaakt voor een bezoek. Precies volgens de corona regels. 

Eindelijk had ik na lang zoeken en de inhoud van een benzinetank het adres van mijn oude gymlerares gevonden. U kent ze vast wel, die leuke nieuwbouwwijken, die zo opvallen door hun straatnamen en hun ingenieus in elkaar gevlochten wegen en straten.

Menigeen zoekt en rijdt zich suf om bezoeken te kunnen afleggen. Regelmatig tref je de slachtoffers van dergelijke stedenbouwkundige ellende jammerlijk langs de kant van de weg aan. Helemaal krom van de stress en soms agressief, als je ze per ongeluk naar de weg vraagt.

Maar gelukkig, ik was er. Op Zonnedauw 14 in de ‘Klapmolenstaete’ woonde mijn gymjuffrouw, Greet Schimmel-Verhoef. Nu alweer 75 jaar.
Tijdens een toevallige ontmoeting bij een supermarkt zagen we elkaar weer. Een afspraak was daar een logisch gevolg van.

Oud vrouwtje op Reebokken

Ik was eindelijk op de 6e verdieping en stond bij haar voordeur. Krachtig drukte ik op de bel en wachtte geduldig tot mij werd open gedaan. Ik hoorde driftige voetstappen in de gang en met een zwaai werd de deur open gedaan. Een ontzettend oud en krom vrouwtje gekleed in een trainingspak en op ‘Reebokken’ stond voor mij en keek me wantrouwend aan door haar brilletje, terwijl ze achteloos een gewicht van 50 kilo in haar rechterhand hield.

“Is mevrouw Schimmel-Verhoef thuis?”, vroeg ik, “Ik heb namelijk een afspraak met haar”.
“Ik zal mijn dochter even roepen, wacht u maar even,” antwoordde ze mij. Ze sprong weer de gang door in de richting van de kamer, daarbij een salto makend die in een circus niet zou misstaan.

Even later vulde een rijzige gestalte de gang. En daar stond dan opeens Greet Schimmel-Verhoef in de deuropening.
“Wat leuk, zeg. Kom binnen, kom binnen”, riep ze joviaal en trok me de gang in. Ik had het idee dat mijn arm opeens wat langer was geworden. In de kamer aangekomen werd ik op een stoel neer geplant.

Ik keek mijn ogen uit. De moeder, die ik eerst ontmoette, schaarde op een turnpaard. Greet zelf nam plaats op een fitnessfiets, begon te trappen en zei: “Doe alsof je thuis bent, wij gaan gewoon door. Dat houdt ons jong. Volgende week wordt mijn moeder al weer honderd. En moet je haar eens zien”. En werkelijk de oude mevrouw Verhoef bewoog zich nu voort via een serie ijzers langs het plafond, gelijk Jane van Tarzan.

Hup met de beentjes ………

Al pratend met haar onder het genot van een kopje brandnetelthee moest ik er ook aan geloven. Eerst moest ik samen met Oma Verhoef enige rek- en strekoefeningen doen, daarna werd me een lopende band aangewezen, waarop ik plaats moest nemen. “Hup met de beentjes”, sprak Greet vrolijk.

“Even dat luie zweet er uit.”
En om haar woorden kracht bij te zetten, gaf ze me een klap op de schouder, waarvoor een normaal iemand aangifte zou doen wegens mishandeling. Ik moest m’n uiterste best doen om de band bij te houden. Na tien minuten mocht ik eraf met de tong bijna op mijn knieën.

Maar pauze werd me niet gegund.
“Hier”, riep Oma en ze gooide me twee gewichten toe. Ik liet ze stuiteren op de grond, vangen leek me te gevaarlijk.
Ik pakte ze op en goochelde er wat mee. Greet liet me zien, wat je met zo’n halter kon doen. Alsof het niets was tilde ze enkele malen achtereen een halter met 150 kg omhoog. Mijn mond viel open van verbazing. En zo ging het maar door.

Diep onder de indruk vroeg ik van alles. Uiteindelijk nam ik afscheid en keerde huiswaarts. Ik voelde na dertig jaar weer de spierpijn en daarvoor hoefde ik niet eens aan haar gymlessen van vroeger te denken.

Scholen weken dicht: ben woedend!

Scholen weken dicht

Scholen weken dicht: ben woedend aldus veel ouders. Maandagavond kondigde premier Rutte deze als één van de vele maatregelen af. De Lockdown was een feit in ons land. Al snel kwamen de reacties los. Vooral veel boosheid onder ouders, docenten, organisaties en andere groepen. Vijf weken geen school, gewoon schandalig. Scholen weken dicht: ben woedend, aldus deze reaguurders. 

Scholen weken dicht: ben woedend

Toen dit bericht door drong bij scholen, ouders en organisaties bleek dat velen hier niet op zaten te wachten. Het was de zoveelste teleurstelling van ons volk. Eerst al vreselijke rijen bij de Black Friday uitverkopen. Met op de koop toe een toename van besmettingen. Vervolgens het weekend erop nog meer lange rijen voor de winkels en opnieuw een toename van besmettingen.

En dan als klap op de vuurpijl (wat ook niet meer mag) een sluiting van alle scholen tot 19 januari. Veel mensen hadden zo’n sluiting eerder gewild. Maar nu het een feit was, werden velen boos. Hoe kan men zo stom zijn om scholen vijf weken te sluiten. Voor deze mensen, die blijkbaar niet kunnen rekenen, help ik ze graag uit de droom.

Geen 5 weken, echt niet!

Zelf heb ik meer dan 43 jaar in het basisonderwijs gewerkt. Ik weet dus heel goed, hoe dat rond deze dagen op school toe gaat. In de laatste week voor kerst wordt er nauwelijks nog wat serieus gedaan. Geen toetsen, want de rapporten zijn al klaar. Het is veel knippen en plakken en kerstkaarten maken. Of leuke kerststukjes maken van overgebleven groenblijvers. Oefenen voor de kerstviering. Een kerstontbijt ontbrak ook nooit. Dus deze week kun je al niet meetellen.

Dan gewoon twee weken kerstvakantie. Dat hebben ze elk jaar. Dan zijn het nog 10 lesdagen na de kerst tot 19 januari. De eerste dag wordt er ook weinig gedaan. Kinderen moeten toch ook hun verhaal kwijt. Dan is er nog niet eens rekening gehouden met lesuitval door ziekte van het personeel. Tegenwoordig worden de leerlingen dan ook naar huis gestuurd. Veelal gaat het dan nog maar om een dag of 8. 

Als de achterstand door deze lesuitval groot zou zijn, dan is er toch iets mis in ons onderwijs. Of zijn docenten niet in staat om achterstanden weg te werken tegenwoordig? Of is Passend Onderwijs misschien niet zo passend als de bedenkers ervan hadden uitgedacht?

Scholen weken dicht: ben woedend

Eigenlijk is het juist een goed besluit. Het blijkt uit onderzoek, dat juist scholen bijdragen aan een grote verspreiding van het corona virus. Eigenlijk wisten we dat al. Maar het Rijks Instituut voor Misleiding (RIVM) wist het weer beter. Het is ook heel logisch.

Ouders mogen niet meer in school komen. Want dat is veiliger. Ben het daar niet mee eens. Nu staan alle ouders aan het einde van de dag aan de rand van het schoolplein hun kinderen op te wachten: zonder afstand en zonder mondkapjes. Gezellig keuvelend over alles wat de school doet. Of boos met stemverheffing hun ongenoegen verkondigen over alle maatregelen. De aerosolen komen je tegemoet.

Wees creatief

Misschien kunnen scholen ook de grenzen opzoeken, zoals Hema, Action en Wibra probeerden. Gewoon vanaf 4 januari buiten les geven. Of thuisonderwijs in clusters geven bij wisselende ouders. Want kinderen tellen niet mee in de corona groepsgrootte. 

Of doe gezellig en ruil eens je kinderen met anderen. Er is genoeg te bedenken in deze Corona tijd. Wees creatief en niet boos. Er zijn al genoeg slachtoffers

Passend Onderwijs vooral veel bureaucratie

DSC_2914

Tegenwoordig moet alles vast gelegd worden. Of dat nu op papier is, of digitaal. Door de toename van de bureaucratie neemt de werkdruk ook toe. In de praktijk blijkt, dat Passend Onderwijs vooral veel bureaucratie is. En de leerling is de pineut.

Bureaucratie kan worden opgevat als het geheel van administratieve- en overleg taken in het onderwijs. Vooral speelt dit probleem rond de leerlingenzorg. Door de invoering van het Passend Onderwijs zijn er tal van nieuwe taken bij gekomen. Je kunt dan denken aan het opstellen van ontwikkelingsperspectieven en het uitvoeren van de zorgplicht. In het speciaal onderwijs zie je een daling van het aantal leerlingen. Het aantal zorgleerlingen in het reguliere basisonderwijs is echter sterk toegenomen.

Dat is een probleem, zeker als daarvoor geen routines en deskundigheid hebt op de school. Men kan die wel ‘inkopen’ via het Samenwerkingsverband. Dat betekent dat je allerlei formulieren bij je aanvraag moet invullen. Uiteindelijk beslist de PCL of de aanvraag wordt gehonoreerd.  De meeste onderwijsprofessionals geven aan dat deze administratieve taken veel extra tijd kosten.

Passend Onderwijs: papier, papier, papier

Tegenwoordig heeft elke school een boekenkast met protocollen. Of het nu gaat om schaatsen met de klas, het schoolkamp, het begeleiden van studenten, of huiselijk geweld, er is een prachtig protocol voor.
Komt je kind in de zorg rond passend onderwijs terecht, dan begint er een heuse papiermolen te draaien. Of dat nu digitaal is, of op papier, dat maakt geen verschil.

Handelingsplannen, groepsplannen, ontwikkelingsperspectieven, leerlijnen, leerroutekaarten en zo zou ik er nog een paar kunnen opnoemen.
Het maken van al deze plannen en het uitwerken en bijhouden ervan kost heel wat tijd. En er moet er veel overlegd worden. Want je werkt tegenwoordig als leraar niet meer alleen met een leerling. Zo is er de remedial teacher, de intern begeleider, de bouwcoördinator en de zorgcoördinator. Zij moeten ook meepraten en meebeslissen. Oh, ja, de ouders, die zou je bijna vergeten.

Passend Onderwijs: de praktijk

Onlangs had ik een gesprek met een leraar uit groep 6 van ‘De Bokkensprong’ uit Doorn. Meester Jan van Lispelen liet me zien wat hij allemaal moest doen om een kind met adhd te begeleiden in zijn groep van 32 leerlingen.
“Kijk, dit is het dossier van Diederik” en hij toonde me twee dikke ordners vol met papieren, onderzoeken, verslagen, aanvragen etcetera.

Ik was meteen onder de indruk.
“Maar”, zei hij enthousiast, “ik heb gelukkig ook alles digitaal. Voor de zekerheid print ik altijd alles uit, want je weet het maar nooit. Laatst hadden we een storing op onze server, waardoor we drie dagen niet bij onze dossiers konden.”
“Heb je al die papieren nodig?” vroeg ik belangstellend, terwijl ik de ordners eens doorbladerde.
“Nee, ik zelf niet. Ik ken Diederik heel goed. Gewoon een hartstikke leuk kind. Ik weet wat ik aan hem heb. Hij weet precies wat hij aan mij heeft. Daarvoor hebben Diederik en ik die hele papierwinkel niet nodig”, zo legde van Lispelen mij uit.

“Maar waarom doe je dit dan allemaal?”, vroeg ik bijna. Even wachtte hij en keek mij strak aan.
Toen ging hij in op mijn vraag: “Allereerst hebben we de inspectie. Die wil vooral verantwoording zien van alles wat je doet, of niet gedaan hebt. Vervolgens hebben we het Samenwerkingsverband: je krijgt geen ondersteuning, als je niet een hele batterij aan aanvraagformulieren hebt ingediend”.

Passend Onderwijs Kafka-achtig

Van Lispelen nam een slok van de lauwe koffie en vervolgde zijn betoog: ”Onze zorgstructuur vraagt eveneens het nodige. Want zij willen zich eveneens kunnen verantwoorden naar de Inspectie en het bestuur. We leggen bijna elke zucht die we slaken, of scheet die we laten vast.”
“Hoe houd je dit vol en hoeveel tijd ben je er mee kwijt?” vroeg ik verbaasd.
“Och, dat valt best mee, ik besteed ongeveer twee uur per dag aan deze Kafka-achtige routines”, lachte hij me ondeugend toe.
“Maar, ik zou die tijd veel liever besteden aan mijn leerlingen”, reageerde hij fel.

“En weet je wat nu zo raar en rot is? Door al die onnodige taken, die je er bij moet doen, heb ik bijna geen tijd voor m’n eigen kinderen”, sprak hij gewetensvol.
“Mijn kinderen kennen me alleen van de zondag”. En even zakte zijn hoofd in z’n handen.
“Gelukkig zijn mijn vrouw en kinderen geweldig en begrijpen ze me en daar ben ik erg dankbaar voor”.

We moeten nooit vergeten het kind te zien in de leerling

Ik nam afscheid van meester van Lispelen en wenste hem veel sterkte toe. Hij borg de ordners op in een kast, waar er nog dertig stonden.
“En denk er aan”, riep hij me na, “We moeten nooit vergeten het kind te zien in de leerling en niet het dossier!”
Dat was voor mij het bewijs, dat van Lispelen een kanjer was, die alles deed voor zijn groep en niet keek naar etiketten en protocollen. Passend Onderwijs vooral veel bureaucratie, helaas!

Echte topleraren vergeet je nooit

Echte topleraren vergeet je nooit

Wie was je favoriete leraar? Van welke leraar stak je het meeste op? Bijna iedereen is in staat hierop antwoord te geven. Was het die leraar geschiedenis, die zo geweldig kon vertellen? Of de tekenleraar, die jouw talenten ontdekte en stimuleerde daar mee verder te gaan? Of de leraar, die je regelmatig een schouderklopje gaf? Want echte topleraren vergeet je nooit. 

Topleraren waar leerlingen mee weglopen

De topleraren, waar de leerlingen mee weg lopen, dat zijn leraren die niet alleen pedagogisch sterk zijn. Nee, dat zijn leraren die didactisch eveneens het nodige in hun mars hebben. Zij zijn in staat op effectieve wijze les te geven. Zij gaan (en hun leerlingen ook) effectief om met de lestijd. Daardoor lukt het hen om tijd over te hebben voor de zogenaamde ‘leuke dingen’.

Een effectieve leraar is gek op les geven. Hij/zij bezit die passie en straalt dat helemaal uit. Heb je dat niet, dan is het bijna niet mogelijk om effectief les te geven. Kinderen voelen feilloos aan of je ervoor gaat, of niet. Merken ze, dat je om één of andere reden, niet die passie hebt, dan kan een klas je maken en breken.

Een effectieve leraar demonstreert een zorgzame houding. Zo’n leraar raakt niet verstrikt in de hectiek van alle dag, toetsen en externe invloeden. Zij blijven oog houden voor hun leerlingen en hun thuissituatie. Zo’n leraar zegt niet ‘Dat is na schooltijd, of buiten het plein, dus jammer dan’. Maar zulke leraren zijn tevens zeer bekwaam om de balans te bewaren in wat kan, of niet kan, als het gaat om persoonlijke zaken.

 Zo’n leraar kent elke leerling en de leerlingen kennen hem

Effectieve leraren zijn bijzonder goed in staat om te kijken wat een leerling bezig houdt. Zij kennen de persoonlijke interessewereld van hun klas. Ben jij zo’n leraar, dan vind je altijd wel een klik met elke leerling. 

Een effectieve leraar kan ‘Outside the Box’ denken. Jij geeft niet op een standaard manier les. Elke keer op dezelfde manier. Dat is toch vreselijk saai. Jij bent in staat om steeds weer op nieuwe manieren dingen uit te leggen. Wat werkt bij de ene groep/leerling, hoeft niet te werken bij de andere groep/leerling. Jij bent creatief en adaptief als het gaat om lesmethoden. Jij weet alle kinderen te triggeren.

Als effectieve leraar ben je sterk in de communicatie. Jij bent open, duidelijk en best direct. Maar altijd met gevoel en de nodige empathie. Als jij praat met iemand, dan spreekt daar respect uit. Kinderen, collega’s, ouders voelen zich veilig en gehoord. Aan jou hebben ze wat.

Een topleraar heeft niet meer nodig dan zichzelf

 Jij bent als effectieve leraar pro-actief. Natuurlijk ben je goed in plannen en je organisatie. Juist daardoor zie je van te voren risico’s, gevaren en mogelijkheden. Jij denkt dan in oplossingen en kansen. En al helemaal niet in problemen. En een effectieve en topleraar staat boven de stof. Heeft veel kennis en ervaring.

Een effectieve leraar gebruikt diverse media tijdens de lessen. Je gebruikt ze niet omdat dat in is. Je zet ze in op die momenten, waarop ze het beste tot hun recht komen. Maar je beperkt de inzet er ook van. Te vaak een PowerPoint is de doodsteek voor de actieve leerling. Jouw beste mediamiddelen: dat ben je zelf, je mimiek, je stem, je gevoel en uitstraling.

En effectieve leraar daagt zijn leerlingen uit. Zij vragen meer van hun leerlingen dan de gemiddelde leraar. En dat niet altijd met dank van die leerlingen. Zij zijn in staat om leerlingen goed te laten presteren, mede omdat zij hoge verwachtingen hebben. Pas als we ouder zijn, herinneren we ons deze topleraren.

Een effectieve leraar staat altijd boven de stof. Zij zijn in staat onderwijs te geven op een manier, die bij de leerlingen past. Zonder schijnbaar enige moeite kunnen ze inspelen op de individuele behoefte van de leerlingen. Zo’n leraar lijkt wel een jongleur. Alles onder controle, niets gaat mis en hij beheerst de techniek tot in de puntjes.

Echte topleraren vergeet je nooit

Een effectieve leraar, of topleraar word je niet zo maar. Zoiets gaat niet vanzelf. Je moet open staan voor goede adviezen en nieuwsgierig zijn naar nieuwe ontwikkelingen en mogelijkheden. Je dient kritisch naar je zelf en jouw handelen te zijn. Maar daarnaast moet je de drive en de passie hebben om het onderwijs tot een waar feest te maken, zowel voor je leerlingen, als voor jezelf. De effectieve leraar doet recht aan zijn leerlingen en aan zichzelf. En durft fouten toe te geven en kan zich kwetsbaar opstellen. Echte topleraren vergeet je nooit. 

Kijk ook eens naar mijn onderwijs gedichten.

Hun hebben iets gedaan

Hun hebben iets gedaan

Hun hebben iets gedaan

De Nederlandse Taal is een moeilijke taal. Niet alleen Nederlanders hebben er moeite mee. Vaak zie je BN-ers haspelen en klungelen met onze taal. ‘Hun’ hebben iets gedaan, of nagelaten. Gezegden worden verkeerd gebruikt ‘de zanger kreeg een staande ovulatie’ of ‘dat is niet tegen dobermannsoren gezegd’. Laat staan dat een vluchteling de taal snel leert. Toch is het frappant, dat menig buitenlander, soms beter Nederlands spreekt, dan degenen die hier geboren zijn.

Vervoegen van werkwoorden

Gelukkig hebben we in onze taal veel buitenlandse woorden overgenomen. Dat scheelt weer een slok op een boterham. Maar onze taal blijft lastig. Eén van de meest lastige thema’s is het vervoegen van werkwoorden. Dat is door het bestaan van zwakke, sterke en onregelmatige werkwoorden vaak niet te beredeneren.

Vandaag ga ik vliegen, maar morgen is het we vlogen. Dan zou wiegen toch wogen zijn. Maar nee, dat is van wegen. Zou vogen dan van vegen zijn? Nee, want dat is geveegd.
Bij bezoeken is de verleden tijd bezochten. Maar wordt vloeken dan we vlochten? Nou ja, dat komt van vlechten. Toch is beslocht niet de verleden tijd van beslechten.
Als ik vandaag roep, is het morgen riep. Maar poepen wordt geen piep. En ik doop wordt geen diep. Je kind is gedoopt, maar kopen wordt weer gekocht.

11 Super Tips om het schooljaar goed te starten

11 super tips voor een goede start

11 Super Tips om het schooljaar goed te starten

De laatste week van de zomervakantie is voor een deel van ons land aangebroken. Niet zoals velen denken dat een leraar in het basisonderwijs zes weken niets doet. De laatste week worden allerlei voorbereidingen getroffen om een goede start van het schooljaar te realiseren. Of zelfs nog eerder. Als juf of meester hoop je dat alle spullen er zijn, dat je lokaal schoon is. Het inrichten kan beginnen, de voorbereidingen om de nieuwe groep te ontvangen zijn gestart.

Een goede start van het schooljaar

In de voorbije weken heb je tijdens de vakantie de nodige rust gevonden. Je kon afstand nemen. Je hoofd is weer leeg genoeg en je bruist van energie. Door de corona tijd van de laatste maanden was alles hectisch en onwerkelijk. Maar nu hoop je op een normale start van het nieuwe schooljaar.  

Toch kan ook het nieuwe schooljaar al heel raar starten. Zo was er misschien een ernstigestart schooljaar gebeurtenis in je eigen gezin, familie, of binnen je schoolgemeenschap tijdens de vakantie.  Of je bent ziek geweest, of één van je huisgenoten, hopelijk niet door corona.  Er is wat met je school gebeurd, bijvoorbeeld brand, of je lokaal is niet schoon en de nieuwe spullen zijn er nog niet. Allemaal zaken die je zo mooie geplande start in de war kunnen schoppen.

Waarom buitenspelen zo gezond is, juist nu!

Waarom buitenspelen zo gezond isDit was een raar schooljaar. Zeker voor kinderen en ouders. Verplicht binnen blijven, thuis schoolwerk maken. En nu ouders, leerkrachten en leerlingen weer gewend zijn aan school, staat de vakantie voor de deur. Het is dan ook goed om er op uit te trekken. Graag vertel ik, waarom buitenspelen zo gezond is. Juist nu. 

Als ouder moet je investeren in je kind. Dat kun je doen door ze alles te geven, wat ze willen. Dat kan door geld te geven. Maar het beter om te investeren in interesse, zorg en aandacht voor je kind. Dan ben je als ouder veel geloofwaardiger.  Nu de vakantie weer begint, is het ontzettend mooi om daar tijd voor te hebben. Zeker na al die rare corona maanden en de anderhalve meter samenleving.

Buitenspelen vroeger cool

Vroeger en dan spreek ik over de jaren ’50 en ’60, deden we niets anders. We voetbalden op straat. Speelden stoeprandje en ’s zomers lekker badminton. Soms een hele competitie met de buurkinderen. We speelden cowboy en indiaantje, zonder dat er anti-racisten zich er mee bemoeiden. We speelden met iedereen, ongeacht ras, stand, of geloof.

In de herfst maakten we bladerhuisjes. Soms had je een hondendrol tussen het blad. Ach, wat gaf dat. De meesten van ons waren immuun voor dergelijke kleinigheden. Of we gingen ‘mesje pingelen’ in het zand. Geen agent die toen dat zakmesje invorderde. 

’s Winters was het helemaal pret: sleeën achter de enige auto in de straat, sneeuwbal-gevechten, samen iglo’s bouwen, of gewoon sneeuwballen door geopende ramen naar binnen gooien.
Met Oudjaar was het helemaal feest: dan gooiden wij, de Roomse en Protestantse jeugd rotjes en gillende keukenmeiden naar elkaar. Op Nieuwjaarsdag voetballen met oude harde oliebollen. We konden met alles spelen. 

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social and analytics partners.  You find the privacy policy in the footer.

View more
Accept
Decline