Gedichten en gedachten over de Veluwe, Wadden en Natuur van Dichter bij de Natuur

Label: sporten

De Elfstedentocht van 1997, een deelnemer vertelt

De Elfstedentocht van 1997De Elfstedentocht van 1997 was de laatste Tocht der Tochten. Nu, 25 later, blikken we terug op deze tocht. Een onbekende deelnemer doet zijn verhaal. Graag laten we je mee genieten van dit relaas. 

De Elfstedentocht van 1997, al weer 25 jaar geleden

Dit keer geen bekende Nederlander aan het woord. Geen winnende spruitjeskoning, of historische figuur. Nee, hier lees je het verhaal van een onbekende Nederlander. Maar zeker net zo imposant als al die andere verhalen. De tijd dat winters nog winters waren. Maar zelfs dat is betrekkelijk. 

“En hoe gaat het?” vroeg de verslaggever aan de dodelijk vermoeide schaatser met rugnummer 2789, die als één van de laatste net voor
sluitingstijd de finish passeerde. Hijgend, zwetend en reutelend zeeg de met ijzel bedekte wintersporter neer op een oud groentekistje, dat daar nog stond voor de huldiging van de winnaar.

Met holle ogen keek hij de verslaggever aan en het enige wat hij wel kon uitbren​gen was, dat het nog niet ging.
De verslaggever rook echter nieuws op dit late uur en zocht het startnummer in zijn paperassen op.
“Aha”, klonk het triomfantelijk.
“Als ik het goed heb, bent u Johan Drost, bijgenaamd ‘De Tempobeul van Biggekerke’. Onderwijzer van beroep.”

Ondanks het mooie weer was het zwaar

Even wachtte hij om de reactie te peilen van de aangesprokene.
Toen hij zag, dat de dodelijk vermoeide ‘Tempobeul’ opkeek, vroeg hij wat doordringender: “Was het echt zo zwaar?”IMG_20210209_152707
“Het was vreselijk zwaar”, antwoordde de verkleumde Johan Drost.
“Ik heb nooit geweten dat 200 kilometer zo lang kon zijn.”

“Hebt u ook veel getraind? Hoe was uw voorbereiding?” vroeg de reporter om de vaart er in te houden.
Johan Drost nam een hap zemelen uit een verfrommeld zakje en sprak enigszins sputterend: “Ik heb veel getraind. Heel veel. Dat is het voordeel als je in het Onderwijs werkzaam bent”.

Even wachtte Johan en brak een ijspegel van zijn neus.
Toen vervolgde hij: “Al mijn weekenden, mijn adv-uren, mijn vakanties heb ik getraind om met dit evenement mee te kunnen doen.  Zelfs tijdens de lessen schaatste ik door de klas. Mijn leerlingen moedigden me zelfs aan, als ik een sprintje naar het bord trok. Ook bij gym had ik altijd de ijzers onder. Je zou kunnen zeggen, dat ik ermee opstond en mee naar bed ging. Dat laatste vond mijn vrouw minder prettig. En dat alles zonder ooit een scheve schaats te hebben gereden.”

Het Kruisje van de Elfstedentocht van 1997

Ondertussen nam hij een slok geitenmelk uit een smoezelig flesje.
“U zult zich wel een gelukkig man voelen, nu u het gehaald hebt”, sprak de verslaggever meelevend en daarbij wijzend op het door velen zo fel begeerde ‘Kruisje’, dat enigszins scheef op het beijzelde trainingsjack gespeld was.

“Och. Vindt u dat? Dat valt wel mee”, reageerde ‘de Tempobeul’ uit Biggekerke.
“Ik heb wel eens erger dingen meegemaakt. Ik kan me nog goed de winter van ’71-’72 herinneren. Toen lag er nauwelijks ijs. Dat was pas
zwaar. Slechts weinigen hebben toen de finish gehaald.”

Nog 333 kilometer te gaan

“U zult uw leerlingen wel veel te vertellen hebben na zo’n belevenis als deze”, besloot de reporter om een eind aan het gesprek te maken.
“Ik hoop het”, antwoordde Johan Drost. “Veel zal afhangen van mijn conditie en de vloer in het lokaal. Maar met een beetje geluk en wat extra zemelen en zonnepitten moet dat lukken”.

Toen stond hij op. Deed zijn jack dicht en trok de muts verder over de oren. Met zwabberende slagen kwam hij in beweging en reed op zijn noren de donkere nacht in………………………………. richting Biggekerke.

Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers

Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers

De Matterhorn vormt met zijn 4.478 meter een gigantische uitdaging voor iedere gepassioneerde klimmer. Maar deze recordpoging staat niet op zich zelf. Steeds vaker worden door allerlei mensen, die door hun beperking of bijzondere kenmerken de Eiger, de Mont-Blanc of de Mount Everest beklimmen en de top weten te behalen. In mei van dit jaar zijn er tal van records gebroken op de flanken van deze laatste reus. De Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers. 

Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers

Zo was er de 80-jarige Japanner Yuichiro Miura, die, ondanks zijn hoge leeftijd, deze Topprestatie leverde en onderweg alleen rijst at. Natuurlijk niet alleen, want alles is goed georganiseerd met basiskampen, dragers, hulp onderweg en natuurlijk zeer goede gidsen.
Zo heeft ook de Nepalees Min Sherchan een nieuw record gevestigd, omdat hij een jaar ouder was dan de Japanner.

Maar daar blijft het niet bij. De Indiase Arunima Sinha heeft nu ook de top bereikt. Haar handicap was dat zij maar 1 been had. Daar was ze niet mee geboren, maar twee jaar geleden werd ze tijdens een treinreis overvallen en uit de trein gegooid, zo gaat dat in India. De ongelukkige vrouw moest haar been laten amputeren. En zie, nu beklom ze met 1 been de top van de Mount Everest. Een geweldige prestatie, eentje die er niet om liegt.

En onlangs beklom een Saoedische 25-jarige vrouw Raha Moharrak de top van deze majestueuze berg. Samen met haar kameel Two Donkeys wist ze helemaal boven te komen, waar ze symbolisch een cactus plantte.

Mount Everest? Iedereen kan het

Bijzonder is het natuurlijk wel. Zoveel knappe prestaties in zo’n korte tijd. Je zou bijna denken dat er een soort voetpad is aangelegd naar het Dak van de Aarde, maar nee, het moet toch allemaal maar gedaan worden en wel op eigen kracht. En ’t is zeker geen vierdaagse.

Een Hongkongse beklom de hoogste berg ter wereld in minder dan 26 uur, waarmee ze de snelste vrouw ooit werd. 
Zo hebben zich al weer een aantal mensen aangemeld om in het nieuwe seizoen de Mount Everest met zijn 8850 meter hoge top te beklimmen.

Hendy Keppy uit Mühlhaussen gaat deze zomer de tocht wagen. Hij is blind en doof en dat zal zeker niet zonder gevaar zijn. Zijn blinde geleide hond Heidi gaat mee.

Als alles goed gaat wil Wilfried Moyobobbel uit Kaapstad, die net zo als Bladerunner stalen onderbenen heeft, springend naar de top. Voor de gladheid kan hij er schuursponsjes onder doen.

En Thaksin Shinawatra uit het Thaise Palauk gaat zonder armen de klim tegemoet. Bijtend in het touw zal hij zich omhoog worstelen. Of hij het haalt, dat laat hem eigenlijk koud, het gaat vooral om het meedoen, niet om het winnen. Hij gaat voorafgaand aan zijn vertrek nog wel even naar de tandarts om alles goed vast te laten zetten.

Bergbeklimmers raar volkje

Zelf zie ik dit nog niet zitten. Ik houd het bij de Mount du Amerongen en de K3 van de Posbank.  Dat is me al een uitdaging op zich. Mount Everest biedt topprestaties voor bergbeklimmers. Maar niet voor mij. Lekker belangrijk doen en roepen ‘Kijk mij eens’. 

Als je ziet, wat een troep men achterlaat, dan is dat schandalig. In coronatijd zagen we resultaten van een dagje uit in het Vondelpark en andere openbare ruimtes. Dan kun je wel lekker stoer doen en klimmen, maar neem alstublieft je rotzooi mee. 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Deze website maakt gebruik van cookies. Klik op akkoord als je geen bezwaar hebt. Of kies anders voor geen cookies. Voor de privacy policy zie onder aan deze website in de footer.

View more
Akkoord