Koffer vol gedichten en verhalen

Gedichtensite en gedachten over de Veluwe, Wadden en nog meer van mees Peet

Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in

Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in

Premier Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in. De grote vraag is, of hij kan herstellen, wat hijzelf heeft aangericht. Is hij in staat om alles weer vlot te trekken. Of is alle boosheid en ongenoegen in de Tweede Kamer slechts toneelspel? 

Hopelijk weten we volgende week meer. Dan komen de Kamerleden bijeen om een verkenner/informateur te benoemen. Of Rutte voldoende steun krijgt voor een nieuw kabinet met Rutte als premier, is nog de vraag. 

Nu roepen alle prominenten vanuit de VVD, dat Rutte premier moet worden. Maar niets is zo veranderlijk als de politiek. Dan lijkt het net op voetbal: vandaag heb je nog alle steun, morgen mag je door de zijdeur vertrekken. Dat kan ook met Rutte. We zullen het zien.

Er is veel te doen geweest over Omtzigt. Vanuit heel Nederland kreeg hij veel steun. Logisch. Mensen vertrouwen hem. Hij heeft gevochten samen met Renske Leiten voor de gedupeerden van de heksenjacht door de belastingdienst. Hij is nog populairder geworden hierdoor.

Onderstaand gedicht gaat over de Politiek en leiding geven aan een land:

0001

 

Laten we deze boodschap ter harte nemen. De overheid is er voor ons. Zij heeft de dienende functie voor haar inwoners. Dan kan Rutte zwaar gehavend de Paasdagen in en zwaar gehavend blijven. De laatste decennia heeft de VVD laten zien onfrisse trucs niet mijden om de macht te krijgen en te houden. 

 

Verkenners Ollongren en Jorritsma stoppen door foto

Verkenners Ollongren en Jorritsma stoppenOpnieuw hebben de VVD en D66 laten zien dat eerlijkheid niet echt hoog in hun vaandel staat. Dankzij een oplettende fotograaf kon heel Nederland zien wat achterkamertjespolitiek inhoudt. Verkenners Ollongren en Jorritsma stoppen door die foto. Gelukkig maar.

Het is bedroevend gesteld met onze politiek. Integer zijn er slechts weinigen. De meesten heulen mee. Bang om hun blauwe zetel te verliezen. Te bang om bij besluiten en stemmingen hun geweten te laten spreken. Alles maar om de macht te behouden. Pieter Omtzigt is daar nu het slachtoffer van geworden. Mede door een deel van het CDA. Je vraagt je af waar die C nog voor staat.

Hier een copla geschreven donderdag 24 maart, net na het uitlekken van deze onvergeeflijke blunder van de twee Verkenners. Overigens zouden die bij de scouting al sowieso door de mand gevallen zijn:

Gewetenloze politiek

Twee verkenners spelen vuil spel
zonder schaamte op hun gezicht
een deportatie van held Omtzigt
want hij trok te hard aan de bel

Daarom is het nog meer niet te bevatten, dat de VVD en D66 zoveel stemmen hebben gekregen voor hun onfrisse beleid. Als Nederlanders hadden we veel socialer moeten stemmen. Nu krijgen we weer een koekje van eigen deeg. Verdiend dus. 

Ik hoop dat Pieter Omtzigt een nieuwe partij begint, of over stapt naar de SP. Dat lijkt me een prima move. Anderzijds zou het nog beter zijn om nieuwe verkiezingen te houden. De VVD met Rutte blijkt keer op keer goed weg te komen met hun streken. 
De laatste 20 jaar heeft de VVD laten zien, dat men integriteit vaak mist (Demming, Teeven, Opstelten enzovoort).

Rutte, die bij de ramp van MH17 riep ‘de onderste steen komt boven’ en in 2017 iedereen 1000 euro beloofde. En vooral alles weg lacht.

Ik eindig met een citaat dat ook nu nog steeds telt: 

De uit de ondergang van de feodale maatschappij voortgekomen moderne burgerlijke maatschappij heeft de klassentegenstellingen niet opgeheven. Zij heeft slechts nieuwe klassen, nieuwe voorwaarden van onderdrukking, nieuwe vormen van strijd in de plaats van de oude gesteld (Marx)

 

 

Tweede Kamer verkiezingen 2021

Tweede kamer verkiezingen 2021

Ook verstrikt in het politieke web?

Cursief: Tweede Kamer verkiezingen 2021

Vandaag is het dan echt de officiële stemdag voor de Tweede Kamer verkiezingen 2021. In het laatste debat van dinsdag 16 maart probeerden de lijsttrekkers nog even hun collega’s lekker onderuit te halen. Het was weer als van oudst: lekker de ander de maat nemen, maar het achterste van hun verkiezingstong laten zien, hó maar.

Zelf heb ik steeds minder met de verkiezingen en de partijleiders, die van alles beloven en deze beloftes vervolgens niet na komen. Daarnaast is het toch veel van hetzelfde: zorgen dat je als partij vooral aan de macht blijft. Zo’n debat hoeft voor mij niet meer. Het grote gekonkel en handjeklap kan morgen weer beginnen. En de uitslag ervan weten we al: VVD leidt de formatie gesprekken en de rest mag aanschuiven, als ze maar niet teveel noten op hun zang hebben.

Ik heb al gestemd. Per post namelijk. Dat was heel handig. En zo moeilijk was dat niet. Gewoon even goed lezen en een kind kan de was doen. Behalve Jan Terlouw dan. Die zat te klungelen als een kleuter, die nog niet de vouwreeks had geleerd.

Echt stemmen is ook moeilijk. Kijkend naar onze Hugo de Jonge. Die zelfs niet in staat was, zijn zaakjes op orde te hebben: lekker met een verlopen paspoort naar het stembureau gaan. Nee, nu begrijpen we ook, dat het vaccineren zo lang duurt. De man is eigenlijk ongeschikt om als minister op te treden. 

Tweede Kamer verkiezingen vandaag

Zelf heb ik er goed over na gedacht. Mijn keuze wordt bepaald door hetgeen ik in onderstaand gedicht heb neer geschreven:

Verkiezingen

We hebben altijd
een keuze

links, rechts
of gewoon midden

rijkdom, macht
of gewoon eerlijk delen

als kiezer heb ik
levende dromen

wat er toe doet
en blijft bestaan

gedachten gaan op de loop
met mooie beloftes

maar ik zoek verbinding
met hart en met hoofd

en bepaal zo
mijn eigen keuze

Ik wens jullie allemaal een mooie verkiezingsuitslag. En hopelijk levert het geen kater op. Proost.

Vandaag: click & collect afhalen in de winkel

Click & collect
Click & collect : afhalen in de winkel, een nieuw systeem in corona tijd. Een uitkomst voor de winkeliers in deze lockdown? Of een niet werkend principe? Zelf heb ik daar sinds kort ook ervaring mee. Bij een plaatselijke bouwmarkt bestelde ik wat ik nodig had. Al snel kreeg ik een mail, dat de volgende dag het door mij bestelde klaar stond. 

“Het wordt tijd dat we een traphekje kopen, zodat onze kleinkinderen niet naar beneden rollen als ze bij ons logeren”, vond mijn vrouw.
“Ik vind het best link, vooral als ze boven wat rond kruipen.”
Even keek ik van mijn krant op en keek mijn vrouw aan. Toen ik haar bezorgde gezicht zag, begreep ik dat het geen onzin was en dat ze zich echt zorgen maakte.

Click & collect afhalen in de winkel

“Ik denk dat ik vanavond even online iets bestel bij de bouwmarkt”, antwoordde ik haar.
De volgende dag ontving ik een mail dat ik een dag later het bestelde kon ophalen.
Die dag ging ik met de auto naar een plaatselijke bouwmarkt. Nadat ik de auto had geparkeerd in de daar voor bestemde vakken, liep ik de ruim opgezette winkel binnen.

Het was er oorverdovend stil. De diverse gangpaden met aan weerszijden stellingen waren per product ingericht. Allerlei producten van automaterialen, tot grote hoeveelheden verf en lijmen stonden keurig gerangschikt op de planken.

Bij de balie werd ik opgewacht door een medewerker met een mondkapje op.
“U moet wel eerst uw handen desinfecteren en een mondkapje opdoen”, sprak ze vriendelijk.
Nadat ik dat gedaan had, vertelde ik waarvoor ik kwam. 

Ze dook achter de balie en kwam prompt tevoorschijn met het in een grote doos verpakte traphekje.
“Kijk”, zei ze en wees daarbij op de sticker van de doos, “dit is de Aros-31, de mercedes onder de traphekjes. De gebruiksaanwijzing zit in de doos. Veel succes ermee”.
Daarbij lachte ze ietwat gemeen.

Click & collect wat nu?

Argeloos als ik was, droeg ik de doos naar de auto en legde hem in de kofferbak.
Thuis aangekomen deponeerde ik de doos in de gang om enkele dagen later het geheel te gaan monteren. Mijn vrouw keek tevreden en wist dat binnenkort weer een gevaarlijke situatie in ons huis verleden tijd zou zijn.

Enkele dagen later, toen ik een vrije dag had, leek het me een goed moment het traphekje te monteren op de overloop.
Vroeger ging ik nogal onvoorbereid te werk. Ik begon dan meestal, nadat alles was uitgepakt, direct aan het monteren om uiteindelijk na enige zelf aangebrachte reparaties tot de conclusie te komen, dat het door mij gemaakte voorwerp niet zo veel leek op datgene wat op de afbeelding stond. Een dure manier van werken, zo bleek maar al te vaak.

Tegenwoordig ga ik voorzichtiger te werk. Allereerst zorg ik dat ik al het nodige gereedschap bij de hand heb en niet constant heen en weer hoef te  lopen en verontschuldigend te zeggen tegen mijn vrouw en kinderen: “Ik ben wat vergeten.”
Ook de monteren zaken pak ik eerst netjes uit. De gebruiksaanwijzing keurig uitgevouwen ernaast.

Zo deed ik dat nu ook. De grote onderdelen werden op volgorde gelegd. De bouwtekening spreidde ik uit op de grond en het zakje met losse en veel kleine onderdeeltjes legde ik soort bij soort, overeenkomstig de bouwtekening.
Er waren vijf soorten schroeven, een bevestigingsmechanisme, pluggen, een sluiting voor het hekje, dopjes en wat moeren en bouten.

Ik mis wat 

Toch klopte er iets niet. En nadat ik alles nog eens gecontroleerd had, bleek er een beugel te ontbreken om het hekje aan de bovenzijde bijeen te houden. Ik keek nog eens in de doos. Nee, daar zat dat zwarte ding eveneens niet in. Bijna moedeloos stortte ik ter aarde. Uiteindelijk pakte ik alles weer netjes in, plakte de doos dicht met plakband en reed weer terug naar de bouwmarkt.

De bedrijfsleider sprak me geruststellend en vriendelijk toe: “Ik kan u niet helpen. U moet eerst online een afspraak maken, Tot ziens!”
Bijna witheet draafde ik met die grote doos weer naar mijn auto. Wat een zooi, dacht ik.
Met m’n smartphone maakte ik een afspraak bij de bouwmarkt. Toen reed ik naar huis.

Ik wilde net de auto uit stappen, toen de telefoon ging.
“U kunt over een kwartier terecht in onze zaak”, hoorde ik aan de andere kant van de lijn. 
Lichtelijk agressief antwoordde ik, dat ik er weer aan kwam. 

 Wat een gedoe

De aldaar aanwezige bedrijfsleider garandeerde me, dat er een nieuw model Aros-31 voor mij besteld werd.
Na een week kreeg ik bericht, dat een nieuw traphekje opgehaald kon worden. 
Zonder te betalen mocht ik dit nieuwe exemplaar meenemen.

Vrolijk reed ik naar huis om als nog het hekje te monteren.
Nu, twee weken later, staat het hekje nog steeds ingepakt in de schuur. Ons huis is nog even onveilig als voorheen, maar tot nu toe heb ik nog geen klachten gehoord. Ja, binnenkort ga ik het hekje bovenaan de trap monteren. Maar eerst ga ik de inhoud van de doos nog eens controleren. Misschien is dat het leed, dat klusser heet in de tijd van Click & collect.

Vandaag: sporten is gezond

vandaag: sporten is gezond

In Vandaag: sporten is gezond een bijzonder verhaal over hoe gezond bewegen is. Juist nu in de corona tijd en de daarmee samenhangende lock down. Of dat nu in de buitenlucht is, of binnen, dat maakt niet uit.  Zelf fiets en wandel ik graag in mijn woonomgeving. Maar anderen zweren bij de sportschool, of pakken de racefiets. 

Vandaag: sporten is gezond

Bij het zien van al die mensen, die lui in parken liggen, dacht ik terug aan mijn oude gymlerares. Zij wist van wanten. Zeker weten, dat ze die slome jongeren aan het bewegen had gekregen. Vandaar dat ik een afspraak had gemaakt voor een bezoek. Precies volgens de corona regels. 

Eindelijk had ik na lang zoeken en de inhoud van een benzinetank het adres van mijn oude gymlerares gevonden. U kent ze vast wel, die leuke nieuwbouwwijken, die zo opvallen door hun straatnamen en hun ingenieus in elkaar gevlochten wegen en straten.

Menigeen zoekt en rijdt zich suf om bezoeken te kunnen afleggen. Regelmatig tref je de slachtoffers van dergelijke stedenbouwkundige ellende jammerlijk langs de kant van de weg aan. Helemaal krom van de stress en soms agressief, als je ze per ongeluk naar de weg vraagt.

Maar gelukkig, ik was er. Op Zonnedauw 14 in de ‘Klapmolenstaete’ woonde mijn gymjuffrouw, Greet Schimmel-Verhoef. Nu alweer 75 jaar.
Tijdens een toevallige ontmoeting bij een supermarkt zagen we elkaar weer. Een afspraak was daar een logisch gevolg van.

Oud vrouwtje op Reebokken

Ik was eindelijk op de 6e verdieping en stond bij haar voordeur. Krachtig drukte ik op de bel en wachtte geduldig tot mij werd open gedaan. Ik hoorde driftige voetstappen in de gang en met een zwaai werd de deur open gedaan. Een ontzettend oud en krom vrouwtje gekleed in een trainingspak en op ‘Reebokken’ stond voor mij en keek me wantrouwend aan door haar brilletje, terwijl ze achteloos een gewicht van 50 kilo in haar rechterhand hield.

“Is mevrouw Schimmel-Verhoef thuis?”, vroeg ik, “Ik heb namelijk een afspraak met haar”.
“Ik zal mijn dochter even roepen, wacht u maar even,” antwoordde ze mij. Ze sprong weer de gang door in de richting van de kamer, daarbij een salto makend die in een circus niet zou misstaan.

Even later vulde een rijzige gestalte de gang. En daar stond dan opeens Greet Schimmel-Verhoef in de deuropening.
“Wat leuk, zeg. Kom binnen, kom binnen”, riep ze joviaal en trok me de gang in. Ik had het idee dat mijn arm opeens wat langer was geworden. In de kamer aangekomen werd ik op een stoel neer geplant.

Ik keek mijn ogen uit. De moeder, die ik eerst ontmoette, schaarde op een turnpaard. Greet zelf nam plaats op een fitnessfiets, begon te trappen en zei: “Doe alsof je thuis bent, wij gaan gewoon door. Dat houdt ons jong. Volgende week wordt mijn moeder al weer honderd. En moet je haar eens zien”. En werkelijk de oude mevrouw Verhoef bewoog zich nu voort via een serie ijzers langs het plafond, gelijk Jane van Tarzan.

Hup met de beentjes ………

Al pratend met haar onder het genot van een kopje brandnetelthee moest ik er ook aan geloven. Eerst moest ik samen met Oma Verhoef enige rek- en strekoefeningen doen, daarna werd me een lopende band aangewezen, waarop ik plaats moest nemen. “Hup met de beentjes”, sprak Greet vrolijk.

“Even dat luie zweet er uit.”
En om haar woorden kracht bij te zetten, gaf ze me een klap op de schouder, waarvoor een normaal iemand aangifte zou doen wegens mishandeling. Ik moest m’n uiterste best doen om de band bij te houden. Na tien minuten mocht ik eraf met de tong bijna op mijn knieën.

Maar pauze werd me niet gegund.
“Hier”, riep Oma en ze gooide me twee gewichten toe. Ik liet ze stuiteren op de grond, vangen leek me te gevaarlijk.
Ik pakte ze op en goochelde er wat mee. Greet liet me zien, wat je met zo’n halter kon doen. Alsof het niets was tilde ze enkele malen achtereen een halter met 150 kg omhoog. Mijn mond viel open van verbazing. En zo ging het maar door.

Diep onder de indruk vroeg ik van alles. Uiteindelijk nam ik afscheid en keerde huiswaarts. Ik voelde na dertig jaar weer de spierpijn en daarvoor hoefde ik niet eens aan haar gymlessen van vroeger te denken.

vandaag: winter in Nederland

Vandaag: winter in Nederland

Vandaag: winter in Nederland. Ha, eindelijk, zo hoor ik velen zeggen. Ik vind sneeuw best mooi, als schildering van het landschap. Maar het heeft ook zo zijn nadelen. Ik denk dan aan die mensen, die echt de weg op moeten voor hun werk. Maar ook aan de natuur, de vogels die het extra zwaar hebben.

Deze winter blinkt uit in het late tijdstip: pas in februari. Maar ook de hevigheid van sneeuwval en koude vallen op. Wegen zijn in het weekend van 7 februari onbegaanbaar. De koude oostenwind doet nog een onbarmhartige duit in het zakje. Zo zitten we met zijn allen thuis. 

Ja, op zondag was het natuurlijk dolle sneeuwpret. Dat neemt niet weg, dat degenen die moesten werken, hun leven waagden om dat doel te kunnen bereiken. En wij maar lekker van hellingen glijden en sneeuwballen gooien.

Toch zie ik de schoonheid van deze winter. Een winterweekend verandert het landschap in een Winterwonderland. Prachtig om te zien. Maar niet om er lang in te verblijven. Mijn gedachten gaan dan zeker ook naar de daklozen. Hopelijk vinden ze allen een warm onderdak.

Winter gevoel

Witte wereld
overal
sneeuwvlokken P1040232
ontelbaar
als diamantjes
in een mijn

Stilte alom
sneeuw
die knerpt
onder 
mijn voeten
stap na stap

Gedempt geluid
intense kou
van de oostenwind
die mijn gezicht
schampt
met steken P1040241en tinteling

Een eenzame vogel
stil en bol
kleumend
van de kou
geen mens die het ziet
maar mijn lens wel

 

Zo gaat de winter 2021 in de boeken. Als een Siberische winter, waar mensen uit die streek gewoon om lachen. Wij, Hollanders zijn toch niet veel gewend. Kijk naar de NS, die gewoon niet rijdt. Dat spoort niet. In landen met lange  strenge winters rijden treinen gewoon door en zelfs nog op tijd. Maar de NS krijgt dat nog in geen eeuwen voor elkaar.

Vandaag: winter in Nederland, des te meer een reden om te genieten.

Gedichtendag 2021 in de week van de Poëzie

Gedichtendag 2021 Vandaag

Vandaag 28 januari 2021 is het Gedichtendag. Het startsein voor de Week van de Poëzie.
Door de corona epidemie is het niet mogelijk helaas om activiteiten te organiseren, waarbij bezoekers welkom zijn.

Dus veel gebeurt online. Op die manier kan er toch aandacht besteed worden aan Gedichtendag 2021 in de week van de Poëzie. Mijn gedicht voor deze Gedichtendag 2021: 

Vandaag

Vanochtend
stond ik
midden in
het grijze land

in de kille
twistzieke regen
die mij rillend
deed krommen

de stemmen
van vogels dempten

vermoeide takken
dropen van het verleden

grauw de lucht
als asfalt van de wegen

fluisterend
het drassige land

bijna vastgelopen
de herinnering van vandaag

Vandaag is het een wat trieste en uitermate grijze en natte dag. Vanaf het moment, dat ik opstond zie en hoor ik regen, regen en nog eens regen.
Binnen blijven is dan best moeilijk. Ik ben vooral een buitenmens.

Maar door het schrijven van gedichten kan ik van alles.
Dan voel ik me een wereldreiziger, een globetrotter. Geen plek op aarde is voor mijn geest en gedachten onbereikbaar. Ik kan me zelfs verplaatsen in de tijd: gedichten over vroeger – nu – en de toekomst. Dat is juist het mooie van dichten. De geest kent geen grenzen.

Nog meer gedichten lezen, kijk dan eens verder op mijn website. Reageren kan natuurlijk ook.

Een gedichtenvolle dag vandaag.

©mees Peet

Page 1 of 7

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Deze website maakt gebruik van cookies. 

View more
Akkoord
Geen cookies