vandaag: sporten is gezond

In Vandaag: sporten is gezond een bijzonder verhaal over hoe gezond bewegen is. Juist nu in de corona tijd en de daarmee samenhangende lock down. Of dat nu in de buitenlucht is, of binnen, dat maakt niet uit.  Zelf fiets en wandel ik graag in mijn woonomgeving. Maar anderen zweren bij de sportschool, of pakken de racefiets. 

Vandaag: sporten is gezond

Bij het zien van al die mensen, die lui in parken liggen, dacht ik terug aan mijn oude gymlerares. Zij wist van wanten. Zeker weten, dat ze die slome jongeren aan het bewegen had gekregen. Vandaar dat ik een afspraak had gemaakt voor een bezoek. Precies volgens de corona regels. 

Eindelijk had ik na lang zoeken en de inhoud van een benzinetank het adres van mijn oude gymlerares gevonden. U kent ze vast wel, die leuke nieuwbouwwijken, die zo opvallen door hun straatnamen en hun ingenieus in elkaar gevlochten wegen en straten.

Menigeen zoekt en rijdt zich suf om bezoeken te kunnen afleggen. Regelmatig tref je de slachtoffers van dergelijke stedenbouwkundige ellende jammerlijk langs de kant van de weg aan. Helemaal krom van de stress en soms agressief, als je ze per ongeluk naar de weg vraagt.

Maar gelukkig, ik was er. Op Zonnedauw 14 in de ‘Klapmolenstaete’ woonde mijn gymjuffrouw, Greet Schimmel-Verhoef. Nu alweer 75 jaar.
Tijdens een toevallige ontmoeting bij een supermarkt zagen we elkaar weer. Een afspraak was daar een logisch gevolg van.

Oud vrouwtje op Reebokken

Ik was eindelijk op de 6e verdieping en stond bij haar voordeur. Krachtig drukte ik op de bel en wachtte geduldig tot mij werd open gedaan. Ik hoorde driftige voetstappen in de gang en met een zwaai werd de deur open gedaan. Een ontzettend oud en krom vrouwtje gekleed in een trainingspak en op ‘Reebokken’ stond voor mij en keek me wantrouwend aan door haar brilletje, terwijl ze achteloos een gewicht van 50 kilo in haar rechterhand hield.

“Is mevrouw Schimmel-Verhoef thuis?”, vroeg ik, “Ik heb namelijk een afspraak met haar”.
“Ik zal mijn dochter even roepen, wacht u maar even,” antwoordde ze mij. Ze sprong weer de gang door in de richting van de kamer, daarbij een salto makend die in een circus niet zou misstaan.

Even later vulde een rijzige gestalte de gang. En daar stond dan opeens Greet Schimmel-Verhoef in de deuropening.
“Wat leuk, zeg. Kom binnen, kom binnen”, riep ze joviaal en trok me de gang in. Ik had het idee dat mijn arm opeens wat langer was geworden. In de kamer aangekomen werd ik op een stoel neer geplant.

Ik keek mijn ogen uit. De moeder, die ik eerst ontmoette, schaarde op een turnpaard. Greet zelf nam plaats op een fitnessfiets, begon te trappen en zei: “Doe alsof je thuis bent, wij gaan gewoon door. Dat houdt ons jong. Volgende week wordt mijn moeder al weer honderd. En moet je haar eens zien”. En werkelijk de oude mevrouw Verhoef bewoog zich nu voort via een serie ijzers langs het plafond, gelijk Jane van Tarzan.

Hup met de beentjes ………

Al pratend met haar onder het genot van een kopje brandnetelthee moest ik er ook aan geloven. Eerst moest ik samen met Oma Verhoef enige rek- en strekoefeningen doen, daarna werd me een lopende band aangewezen, waarop ik plaats moest nemen. “Hup met de beentjes”, sprak Greet vrolijk.

“Even dat luie zweet er uit.”
En om haar woorden kracht bij te zetten, gaf ze me een klap op de schouder, waarvoor een normaal iemand aangifte zou doen wegens mishandeling. Ik moest m’n uiterste best doen om de band bij te houden. Na tien minuten mocht ik eraf met de tong bijna op mijn knieën.

Maar pauze werd me niet gegund.
“Hier”, riep Oma en ze gooide me twee gewichten toe. Ik liet ze stuiteren op de grond, vangen leek me te gevaarlijk.
Ik pakte ze op en goochelde er wat mee. Greet liet me zien, wat je met zo’n halter kon doen. Alsof het niets was tilde ze enkele malen achtereen een halter met 150 kg omhoog. Mijn mond viel open van verbazing. En zo ging het maar door.

Diep onder de indruk vroeg ik van alles. Uiteindelijk nam ik afscheid en keerde huiswaarts. Ik voelde na dertig jaar weer de spierpijn en daarvoor hoefde ik niet eens aan haar gymlessen van vroeger te denken.

Print Friendly, PDF & Email