Helder blauw de lucht

Helder blauw de lucht
met daarvoor sprankelend groen
fris de geur van jong blad
en wroetsporen van het wild
de beuken strak in het gelid
met hier een daar een berk
opgesierd met een rode stip
schier eindeloos de bossen
heidevelden en het stuivende zand
zo fiets ik door het Veluwse land
ik koester die beelden in m’n hart
wat nu nog is, is straks wellicht
verdwenen door mensenhand

Verloren in jouw gedachten

Ik zag je daar staan,
alleen gelaten in het groen,
grijs, stil en roerloos
op een sokkel van beton.

Indrukwekkend in eenvoud,
haast op oneindig je blik,
slechts het geluid van vogelsVrouw van Putten
doorbreekt je hoorbare zwijgen.

Mijn gedachten en vragen
raken die van jou,
en voelen bijna je pijn,
je verdriet en het verlies.

Ik zie je tranen,
die opwellen in je ogen,
traag neer druppelen
op het schijnbaar doodse beton.

In je onzichtbare schaduw
zie ik de tallozen,
die niet meer thuis kwamen
hoor ik hun namen, één voor één.

Opdat wij nimmer vergeten,
loop ik eerbiedig naar je toe,
streel ik zacht je hand
en voel jouw liefde voor hen die vielen.

Luistergedicht (ook te zien en te horen op https://dorpsdichterputten.nl )

 

Solse Gat Veluwe Gedichten

Het Solse Gat

Waar eens een kolossale ijsklomp
eeuwen lag en tenslotte smolt,
een grote krater achterliet,
groeien nu sleutelbloem,
waterdrieblad en bosanemoon
en hier en daar eenzaam riet.

Verborgen tussen eeuwenoude bomen,
voor het wild een drinkplek
en paradijs voor pad en salamander,
ligt het daar stil en haast verloren,
deze zomers groene poel,
is het niet simpel er te komen.

Geen verdwenen klooster
vanwege liederlijk gedrag,
voor eeuwig verzonken in het gat,
maar een paradijs voor flora,
fauna en natuurbezoeker,
voor menig zwijntje een lekker bad.

Of hoor ik toch zacht het luiden van een klok
en zie ik een wazige blauwe gloed?

Oude Kerk van Putten

Wat eens een houten kerkje was
gedekt met stro en riet,
gebouwd van west naar oost,
zoals de heilige linie gebiedt,
vervangen werd door steen en lei,
heeft zwaar geleden door de eeuwen.

Verweerd en gebutst de oude stenen,
beschadigd van buiten en van binnen,
uitgesleten de granieten vloeren,  veluwe gedichten kerk van Putten
door duizenden voeten, die haar betreden,
zucht onder haar historie uit ’t verleden
en huivert bij die herinneringen.

Traumatisch de dagen van oktober 44,
toen talloze onschuldigen 
samen werden gedreven door de wrede bezetter,
maar schuilden onder haar gewelven
en heil zochten bij Zijn Woorden,
helaas de kerk uiteindelijk  moesten verlaten.

Zij hoorde de gebeden, de roep om geliefden
en de gefluisterde woorden,
en schreef ze in haar spanten en de muren,
de tranen, die vloeiden op de vloer,
de banken dragen nu nog hun sporen, 
van al die mannen die nimmer terug keerden.

Nog steeds staat Puttens Kerk 
in ’t centrum van het dorp,
als een schildwacht van de Vrede
en als Poort naar het Koninklijk Heil,
geen mens, hoe wreed dan ook,
krijgt de Puttenaar klein.

Print Friendly, PDF & Email
4 1 stem
Article Rating