Help mijn man is klusser

‘Help mijn man is klusser’  Wie kent niet dit zo bekende tv-programma van RTL. In alle afleveringen zie je altijd een echtgenote, die slachtoffer is van de klusactiviteiten van haar man.

De man in kwestie wordt meestal afgeschilderd als een niet-meewerkende echtgenoot, die jaren achtereen helemaal niets aan het huis doet. Verbouwingen komen niet af. De echtgenote leeft jaren lang in erbarmelijke toestanden. Maar gelukkig is er hulp onderweg. John en zijn kompanen steken de reddeloze vrouw de helpende hand toe. Zo anders was dat vroeger. Hier in Veluwe Verhalen een mooi voorbeeld ervan.

Help mijn man is klusser in Nunspeet

De oom van mijn vader, Piet van Heiningen, woonde samen met zijn vrouw in een leuk huis in Nunspeet rond 1900. In een lommerrijke straat leefde hij gelukkig met zijn gezin. Hij was een man van twaalf ambachten en 13 ongelukken. Zo was hij hotelier van Hotel Ittmann. Voor een groot tuinfeest bij het hotel liet hij tientallen straatlantaarns tijdelijk in de tuin van het hotel plaatsen. Geld speelde bij Pieter geen rol. 

Thuis was hij wel heel ijverig. Maar zijn oplossingen waren meer zoals je verwacht bij Buurman&Buurman. 
Op een dag zei zijn vrouw, Johanna van der Bie, tegen haar man: ‘Zeg, man, er komt steeds rook in de kamer. Wil jij eens kijken, of dat aan de schoorsteen ligt?’
Voor die tijd was de kachel gestookt met hout of kolen de enige verwarmingsbron in het huis. Dus zeker in koudere periodes van levensbelang.

‘Tuurlijk , zal het zo even doen’, zei Pieter tegen zijn vrouw.
Even later klom hij via een ladder het dak op en keek in de schoorsteen naar beneden. Hij zag slechts duisternis. 
Vervolgens daalde hij weer af, schoof de kachel van de wand en keek omhoog door de schoorsteen. Opnieuw was het volslagen duister. 

Schoorsteen vegen op een bijzondere manier

‘Wat ga je doen, Piet?’ vroeg zijn vrouw, toen ze hem met een jacht geweer uit de schuur zag komen.
‘Ik ga de schoorsteen ontstoppen’, rap klom hij de ladder op en balanceerde naar de schoorsteen.
Hij richtte manmoedig het geweer in de schoorsteen en schoot tweemaal.

Gegil vanuit de woonkamer. Zijn vrouw kwam redelijk beroet naar buiten gehold. 
Snel daalde hij de ladder af en spoedde zich naar binnen. Daar aan gekomen zag hij, dat werkelijk alles in de kamer onder de roet zat. Vervolgens knielde hij bij de schoorsteen neer en keek omhoog. En werkelijk verheugd kon hij constateren, dat hij de lucht weer zag door het rookkanaal.

Toen hij zijn vrouw buiten aantrof, vertelde hij vrolijk dat het euvel was verholpen. De schoorsteen trok sinds die tijd als nooit tevoren.
Beiden zijn wel een week bezig geweest om de hele benedenverdieping weer roetvrij te krijgen.

De nieuwe kast met Help mijn man is klusser

Door het voorval met de schoorsteen bleek een kast met servies dusdanig beschadigd, dat er gekeken moest worden naar een nieuwe kast. Samen gingen ze naar een plaatselijke meubelzaak. Uiteindelijk vonden ze een prachtige grote kast. 
‘Daar kunnen we genoeg in doen’, glunderde Johanna.
‘Hoe hoog is uw kamer?’ vroeg de verkoper ter controle.
Pieter dacht even na en hield zijn linkerhand boven zijn hoofd: ‘ongeveer zo hoog, dus past hij er wel in’.

Alles werd beklonken en een week later werd de kast bezorgd.
Vol verlangen werd de kast de kamer in gebracht. Op zijn kant natuurlijk, want anders kon hij niet door de deuropening.
Toen de bezorgers weer weg waren, probeerden Pieter en zijn vrouw de kast rechtop te zetten. Maar dat wilde niet. De kast was groter, dan verwacht. En ja hoor, wat men ook probeerde, de kast kon niet in de kamer staan. Pieter had de balken die over het plafond liepen niet meegerekend.

Pieter liep te ijsberen door de woonkamer en zijn vrouw vreesde het ergste.
‘Ik heb het’, riep hij opeens blij uit, ‘we zagen een stuk van de kast af’.
‘Als je dat maar laat, dan kun je opkrassen met je fratsen’, riep Johanna boos.

De ultieme Buurman&Buurman oplossing

‘En toch zal de kast hier staan’, riep Pieter. Driftig liep hij naar de schuur en kwam terug met een zaag.
‘Je gaat die kast toch niet kapot zagen?’ vroeg Johanna met angst in haar stem.
‘Nee, natuurlijk niet. Ik ben niet gek’, antwoordde hij.

Verwoed begon hij te zagen in de vloer. Al zagende ontstond er een ruim gat. En daar werd de kast ingezet. Het paste perfect vond Pieter, terwijl zijn vrouw er hoofdschuddend bij stond. 
‘Die twee onderste laden hebben we toch niet nodig, er is ruimte genoeg in de rest van de kast’, terwijl hij beide kastdeuren open deed om te demonstreren, dat zijn oplossing geweldig was. 
Gillend rende zijn vrouw naar buiten

Bezoekers en familie keken met verwondering naar de oplossing voor de te hoge kast. Al snel wist heel het dorp van de capriolen van Pieter van Heiningen. 

Lees ook eens de andere Veluwe Verhalen over mensen en gebeurtenissen.

Print Friendly, PDF & Email