Gedichtensite en gedachten over de Veluwe, Wadden en nog meer van mees Peet

Zwemmen aan zee bij Polsmaten

Zwemmen aan Zee bij Polsmaten

Hannie Westerink en ik

Tegenwoordig is het Veluwemeer anders dan vroeger. Er liggen hippe en moderne campings en ressorts. Veel watersporters en kampeerders maken daar zomers graag gebruik van. Maar vroeger was alles nogal basic. Zo kende men toen Bad Hoophuizen, De Oude Pol en Polsmaten. Zwemmen aan Zee bij Polsmaten was een belevenis op zich. 

Er waren weinig voorzieningen. Er was een theehuis, of eenvoudig restaurant. Je kon je verkleden in houten kleedhokjes. En de toiletten waren nog simpeler. Maar in die tijd was het een luxe, dat je zo dichtbij ‘huis’ naar zee kon. Als we in Nunspeet waren, meestal 4 weken in de zomervakantie, gingen we altijd wel enkele keren naar zee. Toen deden we nog alles op de fiets.

Zwemmen aan Zee bij Polsmaten

’s Morgens vroeg werd alles klaar gemaakt: brood smeren, drinken klaar maken en fruit mee. Dat alles ging dan in onze fietstassen.
Heel wat jaren logeerden we bij de familie Westerink, die aan de Westerlaan 37 woonden. Mijn vader reed altijd voorop met mijn oudste broer naast zich. Dan volgden mijn twee andere broers. Vervolgens sloten mijn moeder en zus de colonne. Ik zat of bij mijn vader, of bij mijn moeder achterop in het zitje.

Aan het eind van de Westerlaan sloegen we dan rechtsaf de Berenbosweg in. Bij de Harderwijkerstraatweg gingen we linksaf het fietspad op richting Hulshorst. Vervolgens fietsten we rechtsaf de Vreeweg in om tenslotte de Kromme weg op te fietsen. Na enkele kilometers kwamen we dan aan bij Polsmaten. De fietsen werden tegen de daarvoor bestemde houten palen geplaatst en op slot gedaan. Mijn vader verzamelde de fietssleutels, want zonder die kleine dingen kwam je niet meer thuis.

Bepakt en bezakt togen we dan naar het ‘strand’ om aldaar een mooi plekje op het zandstrand te vinden. Als we ons geïnstalleerd hadden, werden de schepjes ter hand genomen en groeven we driftig een kuil. De zwemkleding hadden we thuis al onder ons goeie goed aangedaan. Dat scheelde weer een loop naar de kleedhokjes, die lang niet altijd lekker schoon waren.

Lekker zwemmen en bootje varen

Natuurlijk gingen we ook lekker zwemmen en spartelen in het zoete water van het Veluwemeer. Dat was altijd dolle pret. Het enige wat opviel, waren de waterplanten, die als zachte slierten aan je voeten en onderbenen bleven plakken. Ook vond je regelmatig mossels.
Helemaal lekker was het om elkaar met de licht bruine modder te gooien. Geen probleem, dat spoelde je in het water zo weer van je lijf. P1050313

Eten en drinken deden we bij mijn ouders, die meestal bij de kuil verbleven, waar onze spullen lagen. Dan was het een feest. Lekker brood eten met wat zand ertussen. Mijn moeder verraste ons dan met als toetje een lekker gekookt eitje. Voor de middag had ze altijd ook wel wat lekkers bij zich. Een appel ging er in als koek. Als mijn vader in een goede bui was, mochten we allemaal een ijsje van 10 cent kopen bij het Theehuis. Heerlijk was dat.

Je kon er ook een houten bootje huren. Voor 50 cent kon je dan een uur op het water varen. Dat waren top momenten. Soms voeren we naar de Vogeleilandjes. Ons bootje lieten we dan tussen het riet liggen om zo’n eilandje te verkennen. Dat waren spannende momenten. Het roeien was natuurlijk een hele belevenis. Je voelde je dan een echte zeebonk.

Vaak hadden we ook anderen bij ons, die een dagje strand niet wilden missen. Hannie Westerink, de dochter van Marinus en Hanna Westerink, ging regelmatig mee. Ook oom Willem en tante Lena met hun dochters maakten vaak het gezelschap compleet. Dan hadden we allemaal de grootste lol.

Terug naar huis na een dagje aan zee

Maar aan alle mooie dingen komt een eind. Meestal pakten we rond een uur of half vier alles in. Dan deelde mijn vader weer de fietssleuteltjes uit en vertrokken we richting huis. Fietsend tussen de weilanden, waar koeien loom stonden te wachten op het moment dat ze gemolken zouden worden, genoten we na van een dagje Zwemmen aan Zee bij Polsmaten. De zomerse warmte van de namiddag zorgde ervoor dat je je moe en voldaan voelde. Er werd dan ook niet meer veel gesproken.

Uiteindelijk arriveerden we dan weer bij ons zomeradres van de familie Westerink. De zwemspullen werden omgespoeld en opgehangen. Mijn vader zette de fietsen keurig netjes in de schuur. Mijn moeder ging dan gauw aan het koken. Vaak samen met Hanna Westerink. Zo schoven we dan ’s avonds uitgehongerd aan tafel en lieten het ons goed smaken. Want een MC Donalds had je toen nog niet.

Moe en voldaan gingen we tenslotte naar bed. De geluiden van gesprekken van mijn ouders en de familie Westerink, die door het open raam binnenkwamen, wiegden ons in slaap. Zo was een dagje zwemmen aan zee bij Polsmaten weer voorbij.

Print Friendly, PDF & Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social and analytics partners.  You find the privacy policy in the footer.

View more
Accept
Decline