strand en duin wadden gedichtem

Op de pagina strand en duin wadden gedichten over de scheiding tussen zee en land. De gedichten beschrijven vaak wat ik zie, of voel, als ik op de Wadden ben.
Veel lees- en kijk plezier.

Beton op het strand

Begraven onder het zand
al zeventig jaren bedenkt
speelt de wind met korrels
veegt langzaam het zand opzij
omhoog,
er over heen,
zodat een deel zichtbaar wordt
van het Duitse oorlogsfort.

Al decennia op het strand
voor de hoge duinenrij
gaan mensen gewoon voorbij
kennen de historie niet
lopen
er gewoon langs
vergeten deze bunker in het zand
bijna verscholen tot de rand.

Blij op het strand

Mijn hart rust op het strand,
droom ik wat mn ogen zien?
Kan ik er nog wel heen?
Mijn herinneringen zijn zo vaag,
als ik aan de duinen denk.
Verdwenen zijn ze,
als sneeuw voor de zon,
slechts vage sporen in het zand,
of verlang ik er zo naar, misschien?

Teder streelt de wind
langs mijn donkere haren
en kietelt speels mijn gezicht.
Zie ik het schuim op de golven,
de meeuwen die zacht dobberen,
de achtergelaten schelpen op het strand.
Dan prijs ik me zo gelukkig,
voel ik me weer blij als een kind.

strand en duin wadden gedichten

Drijfhout

Ik liep vandaag op het grote strand
en snuffelde lekker overal,
met m’n pootjes door ’t zand
en ik speelde met m’n bal.
Mijn baasje kwam achter mij aan
en ik holde steeds vooruit,
om achter de bal aan te gaan,
en volgde gewoon mijn neus en snuit.

Ja, toen zag ik ‘m liggen, het stuk hout,
even snuffelen en gauw een plas er op,
ik blafte van vreugde en wat stout,
de balk moest mee, ‘k vond ’t top.
Mijn baasje vond het een minder idee,
en sprak begrijpend tot mij: lieve Beertje:
dit zware stuk hout kwam met de zee,
morgen zie je je vondst nog een keertje.

Gevonden op het strand

Mijn hond vond ‘m aan het strand
een lege schoen eenzaam op ’t zand
verlaten door de bijbehorende voet
aangespoeld door de vorige vloed

Gehavend en gebleekt door het zilte nat,
wellicht van een badgast, die ‘m vergat?
Of van een zeeman, of drenkeling misschien?
Het was m’n hond die ‘m het eerst had gezien.

Licht beschadigd was het bruine leer,
met hier en daar wat spatten teer.
Geen voet die er meer in stak
zelfs de veters zaten nog strak.

Zo’n schoen vertelde meer dan menigeen,
er leefde eens een voet in met er aan een been,
de schoen droeg de drager overal naar toe
en nu lag íe daar uitgeteld en levensmoe.

Langs de vloedlijn,

Geribbeld is het zand
golven speelden daar
het schuim achterna
schelpen gestrooid
met gulle hand
achteloos gedrapeerd
waar het water was
kraken mijn schoenen
bij elke tred
over het strand
die ik langs de vloedlijn zet
ruik ik het zout
zie ik touw, plastic
en aangespoeld hout
begrijp ik niet
waarom niet iedereen
van de Wadden
de zee en natuur houdt

Lekker op het strand,

Je rent niet meer hard zoals vroeger,
maar je ruikt nog steeds de zee
je springt niet meer zo hoog
als ik een bal weg gooi voor jou
je hebt last van het jagende zand
en draait je kop dan maar weg
Ja, bij jou beginnen de jaren te tellen
ik herinner me dat ik je als pup nog droeg
Toch geniet je van het strand en de zee
en loop je wat langzamer met me mee
je staart kwispelt nog de hele tijd
ook al zie je niet meer zo goed
hoop nog lang van je te genieten
om samen op ons Texel te kunnen zijn

Rommel op het strand

De hitte is dit jaar nog echt geen plaag,
toch liggen velen te rusten op het strand
met wat chips, ijs en biertjes bij de hand,
straks t vuil opruimen is nog maar de vraag.

Dus strandbezoekers neem bij ’t verlaten van de zee
gewoon weg echt al je rommel mee.

Op het Deense Wad

Ik zie dezelfde wolken, zee en strand,
voel de gelijke stilte
en kijk naar het evenzo witte zand.
Jong, oud en hond,
een bunker, scheef weg gezakt, uit het verleden,
sporen van een zinloze oorlog
en afdrukken van half vergaan hout.

Hoog verheven op dit Deense duin
voel ik me even op Texel koning te rijk.
De eeuwige bruisende branding,
een kite surfer vliegt als het ware,
werpt schaduwen op het strand,
het helmgras dat eerbiedig buigt,
slaat tegen mijn blote benen,
lijkt alsof ik thuis op Texel sta.

Zacht dwarrelt het zand

Zacht dwarrelt vluchtig het droge zand
gedragen door de westenwind
als met een onzichtbare hand
zijn weg door de duinen vindt
soms neergedaald achter wat gras
om even te rusten van de vlucht
dan weer opgetild over een plas
en verder te drijven in de lucht
of gewoon te blijven liggen achter wat hout
dat aanspoelde met de laatste vloed
zodat een nieuw landschap zich ontvouwt
in het laatste licht van de avondgloed

Print Friendly, PDF & Email