De Hors

Sneeuwwit zand
rijkelijk gestrooid
opgeworpen door
de altijd waaiende wind
weerspiegelt in
een schijnbaar achteloze plas
parnassia, orchis
en biestarwegras
het helmgras
dat geen afscheid wil nemen
van het vliegens vlugge zand
wandelt het jonge duin
morgen weer verder
om opnieuw te groeien
te worden tot een stuifdijk van formaat
de dwergsterntjes
die behoedzaam broeden
op het strand of
aan de voet van een duin
de luchtspiegeling
die je een boot doet vermoeden
het baardmannetje
dat snel verdwijnt
zakken je voeten in het rulle zand
en word je stil 
door liefde overmand
voor dit nieuwe stukje Texelse land

Ik mag altijd mee

texel wadden gedichten

Mijn baasje ziet de zee,
ik ruik het zout in de lucht,

mijn baasje vind Texel gaaf,
ik snuffel graag in het zand,

mijn baasje vindt mij braaf,
ik lik dan zacht zijn hand,

mijn baasje slaakt dan een zucht,
ik mag altijd met hem mee.

Ik mis Texel

Ik mis je, hier thuis lui op de bank
ik mis Texel, dat doet pijn
ik zou zo graag nog heel even dan
een echte Texelaar willen zijn.

Print Friendly, PDF & Email