Vlieland vuurtorenpad

Vlieland Koffervolgedichten is een subpagina van de Wadden gedichten van mees Peet. Ook Vlieland bezoek ik regelmatig. Als eerste keer in 1967 en 1969. Koffervolgedichten heeft eveneens een Texel pagina en Ameland pagina. Vlieland, het kleine autoloze eiland, is nog steeds de moeite van een trip waard. 

Getij koorts (tientje)

avond
een zonsondergang
de eindeloze horizon
zover je ogen reiken
niets, slechts zee met golven
en een zacht ritmisch bruisende branding
de eerste sterren aan de heldere hemel
een aanwakkerende wind,die je haren kamt
een hond in de verte, die luid blaft
zo viert vandaag Vlieland het einde van de dag
verlaat ik het duin en loop zielsgelukkig terug naar huis

Parel van de zee (copla)

Hier neemt de stilte je echt mee
soms verstoord door de schelle kreet
van een meeuw of eenzame stern
Vlieland, de parel van de zee

Poëzie op het strand

Bandensporen in het strand
met letters die woorden vormen
tot zinnen van een gedicht
in het nog vochtige zand

Ik lees ze en neem ze in mij op
denk na over de zin ervan poëzie op Vlieland
wie dicht dit zo bijzonder
of staan de letters op z’n kop

Geen meeuw leest wat er staat
toeristen trappen ze plat
zo is er altijd wat
de vloed komt en gaat

Verdwenen het bijzondere gedicht
slechts in het rubber van de wielen
waarvan de letters in ’t zand
traag naar beneden vielen

Dodemansbol

Bijna achteloos tussen ’t hout verscholen,
staat een zwart klein houten bord,
op een simpel omheind stukje grond,
’t is toeval dat ik ben gestopt.

Vlieland koffervolgedichten

Zacht beweegt de wind de kale takken,
ritselen de bladeren onder mijn voeten,
als mijn ogen de woorden aftasten,
lijkt de betekenis ervan mij opeens te pakken.

Slechts het stof van de onbekende doden,
verborgen in een houten kist,
als eenvoudige herinnering aan hen,
die stierven aan de pest.

Eenzaam in hun laatste dagen,
levend in een woest stuk land,
geen antwoord op al die vragen,
voor de resten onder het zand.

Print Friendly, PDF & Email