zee en golven wadden gedichten

In Zee en Golven Wadden gedichten van mees Peet, een ode aan de Wadden.  Met foto’s en tekeningen van eigen hand. Gedichten over wat het oog ziet en het hart raakt. Zee en golven Wadden gedichten bijzonder over emoties en ervaringen.

Afscheidswals aan zee

Nog één keer staan we samen op het strand
en voel ik de warmte van je hand
kijken we samen naar die eindeloze zee
en nemen golven onze herinneringen mee

’t Is voorbij de weken van ultieme rust
en het genieten van de zee en duinenkust
weg is straks de wind, die door onze haren streelt
en het schuim dat langs onze voeten speelt

De duinen, waarop we samen keken
naar de verre horizon en schepen
de Slufter waar we samen door dwaalden
het laatste zonlicht dat straalde

Nog één keer schrijven we onze namen in het zand
omarmen we elkaar op ’t bijna verlaten strand
en bepalen de golven het ritme van onze dans
in het avondrood onze laatste afscheidswals

Alleen aan de zee

Als ik me rot voel en alleen,
niet kan lachen of kan huilen,
loop ik altijd naar de zee,
deinen mijn gedachten op de golven mee,
zou ik met de vissen willen ruilen,
dan laat ik liever de boel de boel.

Dan zit ik eenzaam op het zachte zand
en zijn de zee en ik geheel alleen,
fluisteren de golven me zachtjes toe
‘joh, sluit je ogen, je bent te moe’,
speelt het dartele schuim zacht met mijn voet,
zo mijmer ik maar op het verlaten strand,

De wind streelt zacht door mijn haar,
kietelt speels langs mijn koude wangen,
alsof ze zegt ‘kom met mij mee,
dan gaan ze samen in de zee’
drijven we naar verre oorden,
of gewoon langs de Texelse kust’.

Opeens een pootje op mijn arm,
vrolijk geblaf ‘Baasje kom nu mee,
dan rennen we samen langs de zee’.
Dan word ik wakker en tegelijk zo warm,
want jij bent mijn makker en altijd blij,
ik hoor bij jou en Texel maakt ons vrij.

flessenpost wadden gedicht

Flessenpost

Elke nieuwe dag wordt
geboren uit de vorige nacht,
als een parel zo kostbaar
in een zee van sterren.

Dan koester ik het ochtendgloren
en zie de kleine zon die lacht.

Dan drijven mijn gedachten
en de woorden, die ik niet spreek
mee met de schuimende golven
en de wind boven de zee

Als flessenpost, misschien voor altijd verloren,
totdat iemand ze onverwacht vindt.

Golven

Ik kijk naar de golven,
het woelige water van de zee.
Ik zoek mijn silhouet,
maar de golven namen het mee.

Ik staar naar het donkere water
en voel de druppels mij slaan.
Ik proef het zout op mijn lippen
en laat mijn gedachten gaan.

Ik hoor de wind huilen,
trek mijn kraag omhoog
en voel in mijn gezicht het striemende zand,
hoor de golven beuken tegen het verlaten strand.

Mijn thuis in de zee

Grijs is de lucht
zover het ook reikt
als een lichte deken
strekt de nevel zich uit
over oude duinen
kleine plassen
en het hoge bruine gras.

Zacht rimpelt het water
een onzichtbare hand
die kleine golfjes maakt
laat mij genieten
van dit mooie spel
en het kransblad dat
op de bodem groeit.

De waterbies wuift
zo vriendelijk in de wind
het fonteinkruid drijft
op het water mee
Texel in mijn longen
waardoor ik leef
mijn thuis in de zee.

Schuimkop

Schuimkop op de golven
omhoog getild neer gegooid
drijft mee met de zee
aan land verwaaid tot vlokken
mijn hond speelt er mee

wadden gedichten symfonie aan zee

Symfonie van de Zee

De Noordzee, zo eindeloos
vredig en dan weer woest
ik kijk er naar met weemoed
proef het zilte op mijn lippen
en beleef intens
de symfonie van de zee

De zon kleurt langzaam rood
aan het einde van de dag
meeuwen vliegen
en krijsen van plezier
schuimkoppen dwarrelen vrolijk rond
de symfonie van de zee

De jacht van de golven
dreunen een vast ritme
bruisend van plezier
dan weer woest pulserend
zo luister ik aandachtig naar
de symfonie van de zee

In de verte wat schepen
of een Fata Morgana
die deint op de zee
zo word ik bijna
meegetrokken in mijn gedachten
de symfonie van de zee

De kracht van de komende vloed
de snelheid van het water
de wind verstuift het zand
langs wrakhout blijft het liggen
ja, zo hoor ik op het verlaten strand
de symfonie van de zee

Stormen en serene stilte
soleren op het podium van de natuur
schelpen spelen op het strand
als de noten op papier
ik raak in vervoering van
de symfonie aan de zee.

Waddenzee

Ik laat me drijven
dragen door de zee
samen deinen we
met de golven mee
traag daal ik
naar benee
en lig ik dan
neder op het land
zie ik water
golfjes in het zand
en robben
knipogend in de zon
zie ik de lucht
boven mij
hoor ik de lepelaar
in zijn vlucht
voel ik me
als in het paradijs
’t is de Waddenzee
m’n mooiste reis

Wou dat ik de zee was

Ik sta stil op het strand
het zilte water speelt
met mijn voeten,
kietelt mijn tenen,
en schuimvlokjes
spelen met elkaar,
terwijl ik kijk naar de zee,
grijs en wit,
ze wisselen elkaar af,
ik zie de wolken erboven,
wit en grijs,
soms een zonnestraal,
die een wolk verlicht,
een meeuw,
die krijst en over vliegt,
sta ik stil?
of loop ik verder?
de zee in,
die mij trekt?
ik zou wel willen wiegen,
op de golven van de zee,
het zand, de schelpen,
de zee trekt,
trekt mij mee,
wou dat ik de zee was,
om altijd te spelen,
bij Texel,
met het water en het zand.

wou dat ik de zee was

Zilt

Onder grijze grauwe luchten
bezwangerd met sneeuw,
zijn er ganzen die vluchten
en klinkt ver weg het gekrijs van een eenzame meeuw.

Rollen woest de golven
naar de schrale lege kust
proef ik het zilte
van de zee bewust.

Mis ik soms de luide stilte
die heerst tussen duinen en de zee,
dwalen mijn trage gedachten
met de verre ganzen mee.

Hopelijk vond je zee en golven wadden gedichten leuk. Kijk ook eens op de andere wadden gedichten over strand en duin en ochtend en avond.

4 1 vote
Article Rating