Beton op het strand

Begraven onder het zand
al zeventig jaren bedenkt
speelt de wind met korrels
veegt langzaam het zand opzij
omhoog,
er over heen,
zodat een deel zichtbaar wordt
van het Duitse oorlogsfort.

Al decennia op het strand
voor de hoge duinenrij
gaan mensen gewoon voorbij
kennen de historie niet
lopen
er gewoon langs
vergeten deze bunker in het zand
bijna verscholen tot de rand.

Blij op het strand

Mijn hart rust op het strand,
droom ik wat mn ogen zien?
Kan ik er nog wel heen?
Mijn herinneringen zijn zo vaag,
als ik aan de duinen denk.
Verdwenen zijn ze,
als sneeuw voor de zon,
slechts vage sporen in het zand,
of verlang ik er zo naar, misschien?

Teder streelt de wind
langs mijn donkere haren
en kietelt speels mijn gezicht.
Zie ik het schuim op de golven,
de meeuwen die zacht dobberen,
de achtergelaten schelpen op het strand.
Dan prijs ik me zo gelukkig,
voel ik me weer blij als een kind.

strand en duin wadden gedichten

Drijfhout

Ik liep vandaag op het grote strand
en snuffelde lekker overal,
met m’n pootjes door ’t zand
en ik speelde met m’n bal.
Mijn baasje kwam achter mij aan
en ik holde steeds vooruit,
om achter de bal aan te gaan,
en volgde gewoon mijn neus en snuit.

Ja, toen zag ik ‘m liggen, het stuk hout,
even snuffelen en gauw een plas er op,
ik blafte van vreugde en wat stout,
de balk moest mee, ‘k vond ’t top.
Mijn baasje vond het een minder idee,
en sprak begrijpend tot mij: lieve Beertje:
dit zware stuk hout kwam met de zee,
morgen zie je je vondst nog een keertje.

Print Friendly, PDF & Email