Op deze tweede pagina van de rubriek ‘Strand en duin’  Wadden gedichten over het duin en het voorliggende strand, als een ode aan de Wadden.
De kwetsbare bescherming van onze eilanden en kuststreek.
Prachtig in alle jaargetijden.

strand en duin wadden gedichten

Als een handvol diamanten

Het zand, de duinen
en de zee
de golven,
de rimpelingen in het water
de lucht
en de wolken
zijn als kostbare diamanten
die ik vast houd
in mijn mensenhand

De stern, de meeuwen
en de wulp
het helmgras
de duindoorn en orchidee
de kraaiheide
en ’t lamsoor
zijn als tere kostbaarheden
die ik koester
in dit kwetsbare land

Dit alles houd ik
angstvallig
en liefdevol
in mijn mijn gesloten hand
’t is te veel
en toch zo klein
om onbeschermd te laten
en onbeheerd
zodat alles weg kwijnt door mensenhand

Dagdromen op het duin

Kijkend naar de ondergaande zon
naar de enkeling op ’t strand
die traag langs de vloedlijn loopt,
een rennende hond in ’t zilte nat,
mijmer ik weg op het duin
tussen wuivend helmgras
en kietelt het witte zand
mijn hagelwitte blote voeten,
denk ik terug aan het moment,
waar m’n liefde voor het Wad begon.

Mijn ogen lijken te zweven
te deinen op de jonge golven,
nemen mijn gedachten mee
naar het einde van de zee,
voel ik de wind die mij streelt,
gooit de wandelaar een stok
naar de hond, die speelt in de zee,
een meeuw groet mij met zijn schrille schreeuw,
het eiland, de zilte geur en het strand,
dat is voor mij het ultieme leven.

Het hoge duin

Kijkend over de zee,
de duinen en het dorp,
waaien mijn gedachten mee,
en mijn zorgen evenzo.
Zie ik ze drijven
langs de grijze lucht,
kan ik met m’n vingers schrijven,
wat me kwelde,
mij verteerde,
slaak ik een diepe zucht.

Luisterend naar de wind,
die speelt met m’n haren,
mijn zorgen doet verwaaien,
denk ik aan het groen,
de vogels en de mensen,
die dit sieraad bewaren,
zodat ik hier kan staan,
om te genieten en te ervaren
hoe kostbaar dit is,
voor ons en ons nageslacht.

Terschelling

Staande op het Kaapsduin
de wind die langs mijn wangen streelt
zie ik de zee, de schuimkoppen
op de golven
hoor ik de visdief en Noordse stern
krijsend boven mijn hoofd
loop ik naar beneden
over het pad wat er niet is
langs cranberry struiken
helmgras en struikheide
zet ik mijn voeten op het brede strand
waan ik me eenzaam
met de elementen van de natuur
zie ik het avondrood
de zee die in brand staat
en valt de duisternis
als een zware deken
over het Terschellinger land

Vuurtoren op het duin

Als een onzichtbare arm
zwaait het licht
in een monotoon ritme
over land en zee.

Even, maar heel even
schijnt het licht
door de nacht
tel ik de pauzes mee.

Bedoeld voor de schepen
die zwerven op de golven
voor een veilig gevoel
in de donkere nacht.

Als een scherpe zeis
ronddraaiend door de mist
snijden moeiteloos
de strepen van licht.

Elke nacht opnieuw
zie ik deze stralen
die gedachteloos draaien
tot de zon hen verjaagt.

Hopelijk vond je strand en duin wadden gedichten de moeite waard.
Kijk ook eens op de pagina natuur.

Print Friendly, PDF & Email