Marco Pantani
Een rasklimmer uit Rimini,
winnaar van de Baby Giro,
won vooral bergop,
verpulverde z’n concurrenten,
de Piraat uit Italië.
Won vele etappes,
van Zwitserland tot Murcia,
van de Giro tot Catalaanse week,
kort, gedrongen en pezig,
de kale schedel, waar je naar keek.
Schreef de Giro en Tour
op zijn palmares.
Helaas het slikken kostte hem de kop,
kon niet meer leven met de stress
en gaf wanhopig het leven op,
Het Olifantje, zo geëerd, maar ook verguisd,
is niet meer, is naar de eeuwigheid verhuisd.
Plassen
Als renner houd je niet zo van plassen,
op de weg, of tijdens zo’n goeie rit,
als je nog maar net op ’t zadel zit,
want alles was net gewassen.
Maar alras komen de problemen,
stijgt het water tot aan de lippen,
zit je heen en weer te wippen,
’t wordt teveel, zelfs voor de beste zemen.
Een rustige pauze om ’t te lozen,
in de berm, of langs de weg,
achter een auto, of dan nog groene heg,
je hebt altijd ’t verkeerde moment gekozen.
Een bidon vullen met je eigen water,
’t is geen optie en onhandig bovendien,
een knoop erin werkt misschien,
dan maar op ’t asfalt flink geklater,
blijven fietsen, da’s ’t recept,
nog even langs je been gedept,
dan weer aanhaken aan ’t peloton,
terwijl ik kijk naar m’n natte bidon.