Koffer vol gedichten en verhalen

Gedichten en gedachten over de Veluwe, Wadden en Natuur van Dichter bij de Natuur

Dichter op de Veluwe

Dichter op de Veluwe

In Dichter op de Veluwe laat de auteur u mee genieten van de natuur van dit mooie gebied. In gedichten en verhalen komen de meest bijzondere, maar ook gewone zaken aan de orde. Met eigen foto’s wordt dit alles geïllustreerd. 

Dichter op de Veluwe

In de vier seizoenen komt de diversiteit van de natuur aan de orde. Ik haal mijn inspiratie uit de prachtige natuur van de Veluwe en haar bewoners. 

Soms zijn de plekken, die mijn gedichten beschrijven, heel herkenbaar. Aan de hand van de gedichten, verhalen en foto’s kan de lezer zelfs een mooie tocht per fiets maken. Met de auto mag natuurlijk ook.

Dichter op de Veluwe en Nunspeet

De band met de Veluwe is altijd al heel groot geweest. Mijn grootouders woonden hun levenlang in Nunspeet. Opa en oma Coeleman woonden aan de Stationslaan, de Brinkersweg, de Bergakkerweg en de Westerlaan. Hun levenseinde brachten ze samen door op de Bunterhoek.

Mijn opa heeft in Kamp Vught gezeten en kwam redelijk gehavend eruit. Mijn ouders, die enkele maanden in Rotterdam woonden, wisten ternauwernood het bombardement op Rotterdam te overleven, waarna ze naar Nunspeet gingen.

In de jaren vijftig logeerden we in de zomervakantie meestal aan de Westerlaan bij de familie Westerink. Nunspeet heeft heel wat herinneringen opgeleverd. Opdat deze niet verloren zullen gaan, is deze bundel ook ontstaan.

De bundel ‘Dichter op de Veluwe’ verkrijgen

De bundel is te koop voor €14,45 bij mijn uitgever , maar ook bij het Centraal Boekhuis, Bruna en Bol.com.

Dichter op de Veluwe

f8e9ed0cd01d143afb7ca1324fb84a47Korte inhoud van de bundel

  1. Lente gedichten (o.a. Solse Gat, Zomaar een boom en het verhaal ‘Een gewone werkdag in maart 1943’)
  2. Zomer gedichten (o.a. De Waskolk, Zandverstuiving en het verhaal ‘Bijrijder bij de VVM’)
  3. Herfst gedichten (o.a. Fietsen op het Eibertjespad, Bos van Dansende Bomen en verhaal ‘Onderduiken in het keukenkastje’)
  4. Wintergedichten o.a. Speulderbos, Besneeuwd Putten en verhaal ‘Belevenissen van veldwachter Coeleman’)

 

Ik wens je veel leesplezier. 

 

Zin en onzin van toetsen

Zin en onzin van toetsen

Na een verlengde kerstvakantie gingen de meeste kinderen weer naar de basisschool. Ook onze kleinkinderen. Maar ze waren nog maar koud gestart, of de LVS-toetsen kwamen als kinderkwellingen weer tevoorschijn. Daarom verdiep ik me graag in de Zin en onzin van toetsen in het onderwijs. 

Al tientallen jaren werken onderwijsgevenden slaafs aan het in stand houden van deze Toetscultuur. Ik vraag me terecht af, waarom dat gebeurt. Voor de kinderen levert het in ieder geval geen meerwaarde op. Alleen maar stress en een minderwaardigheidscomplex. 

Zin en onzin van toetsen

Volgens mij toetsen we ons maf. In ieder geval lijkt het daar wel heel erg veel op. Maar voldoen we dan aan de opgelegde norm van de Inspectie? De vraag die ik me terecht stel: waar is het kind in al die toetsen, analyses en groepsplannen?

Als ik kijk naar deze periode: lvs-toetsen in alle groepen zijn afgenomen en geanalyseerd. We hebben een datamuur gemaakt, kinderen bestempeld met A’s, B’s, of hoge E. De eindtoets wordt straks door de leerlingen van groep acht gemaakt. Gezegend de leerlingen die goed zijn in begrijpend lezen. Jammer voor die kinderen die daar moeite mee hebben.

Geweldig al die getallen, percentielscores, standaardscores en uitkomsten. Vaak lijken dergelijke uitkomsten op de AEX-index in economisch zwaar weer.

We toetsen ons maf

Ik vind dat aan een dergelijke toetsmanie een halt toe geroepen moet worden. Anders zullen over een paar jaren nog andere toetsen hun intrede doen, of we het willen of niet. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de peuter-entreetoets voor driejarigen, de kruip- en smijttoets voor éénjarigen, de zuigelingen-eindtoets en de baby-zuigreflextoets voor pasgeborenen.

En dan praat ik nog niet over de toetsen die daar voor nog allemaal kunnen plaatsvinden. Of zou er toch een oudergeschiktheidstoets moeten komen, voordat men aan kinderen denkt?

Als ik naar me zelf kijk, werd er in mijn jeugd nog niet zoveel getoetst. Ik weet wel, dat critici zullen zeggen “Dat is ook niet zo moeilijk, want dat is een halve eeuw geleden”, maar toch. Maar tegenwoordig toetsen we ons maf.

Pak je oor

Toen ik een aantal jaren op de kleuterschool had gezeten, moest ik op een dag met de vingers van mijn rechterarm proberen over mijn hoofd m’n linkeroor aan te raken. Zelf vond ik het een vreemde manoeuvre. Mijn moeder keek echter verheugd, toen ze zag dat het lukte.

“Je mag naar de grote school”, zei ze blij.
“Oh”, zei ik minder blij.
Enkele weken later ging ik naar de eerste klas. Er was niet veel aan. Ik moest vooral stil zitten. Met weemoed dacht ik terug aan de zandbak, blokken en verkleedkleren.

Nog een enkele keer werd ik getoetst: de menstekening, toevallig kon ik erg goed tekenen. Later nog een vlekkentest, die door mijn creativiteit ook al mooi uitviel.
“Oh, wat goed. Jij moet wel slim zijn”, riepen de deskundigen.
“Och”, zei ik, “Ik heb me nog ingehouden om niet teveel op te vallen”.

Dat was het dan. In 8 jaar onderwijs slechts drie proeven van bekwaamheid. Hoe simpel en doeltreffend.
Jaren en jaren later bleek, dat ik genoeg in m’n mars had om het onderwijs in te gaan en er 42 jaar te blijven en zelfs mijn doctoraal Onderwijskunde te behalen.

Meer toetsen? Of meer ruimte?

Wat nodig is in ons onderwijs is ten eerste bezieling, de ongebreidelde drive om alles voor je leerlingen te willen doen, om ze uit te dagen, hen te begeleiden en te stimuleren in hun ontwikkeling. Iedereen, die in het onderwijs werkt, dient die ‘drive’ te hebben en uit te stralen. Daarnaast zijn kennis en allerlei vaardigheden onmisbaar om je werk op professionele wijze te doen.

Ja, maar dan wel als het past binnen de onderwijsvisie van de school. Uitkomsten daarvan moeten handvatten bieden om de onderwijskwaliteit te verbeteren, zodat het kind er beter van wordt. Maar altijd met mate.

Geef vooral ruimte. Ruimte aan kinderen om zich te ontwikkelen en te groeien. Zeker net zo belangrijk is de ruimte voor onderwijsgevenden. Zo kunnen zij eveneens hun talenten ontwikkelen en benutten. Daar worden kinderen, leerkrachten en de school beter van.
En daar gaat het toch om?

De Elfstedentocht van 1997, een deelnemer vertelt

De Elfstedentocht van 1997De Elfstedentocht van 1997 was de laatste Tocht der Tochten. Nu, 25 later, blikken we terug op deze tocht. Een onbekende deelnemer doet zijn verhaal. Graag laten we je mee genieten van dit relaas. 

De Elfstedentocht van 1997, al weer 25 jaar geleden

Dit keer geen bekende Nederlander aan het woord. Geen winnende spruitjeskoning, of historische figuur. Nee, hier lees je het verhaal van een onbekende Nederlander. Maar zeker net zo imposant als al die andere verhalen. De tijd dat winters nog winters waren. Maar zelfs dat is betrekkelijk. 

“En hoe gaat het?” vroeg de verslaggever aan de dodelijk vermoeide schaatser met rugnummer 2789, die als één van de laatste net voor
sluitingstijd de finish passeerde. Hijgend, zwetend en reutelend zeeg de met ijzel bedekte wintersporter neer op een oud groentekistje, dat daar nog stond voor de huldiging van de winnaar.

Met holle ogen keek hij de verslaggever aan en het enige wat hij wel kon uitbren​gen was, dat het nog niet ging.
De verslaggever rook echter nieuws op dit late uur en zocht het startnummer in zijn paperassen op.
“Aha”, klonk het triomfantelijk.
“Als ik het goed heb, bent u Johan Drost, bijgenaamd ‘De Tempobeul van Biggekerke’. Onderwijzer van beroep.”

Ondanks het mooie weer was het zwaar

Even wachtte hij om de reactie te peilen van de aangesprokene.
Toen hij zag, dat de dodelijk vermoeide ‘Tempobeul’ opkeek, vroeg hij wat doordringender: “Was het echt zo zwaar?”IMG_20210209_152707
“Het was vreselijk zwaar”, antwoordde de verkleumde Johan Drost.
“Ik heb nooit geweten dat 200 kilometer zo lang kon zijn.”

“Hebt u ook veel getraind? Hoe was uw voorbereiding?” vroeg de reporter om de vaart er in te houden.
Johan Drost nam een hap zemelen uit een verfrommeld zakje en sprak enigszins sputterend: “Ik heb veel getraind. Heel veel. Dat is het voordeel als je in het Onderwijs werkzaam bent”.

Even wachtte Johan en brak een ijspegel van zijn neus.
Toen vervolgde hij: “Al mijn weekenden, mijn adv-uren, mijn vakanties heb ik getraind om met dit evenement mee te kunnen doen.  Zelfs tijdens de lessen schaatste ik door de klas. Mijn leerlingen moedigden me zelfs aan, als ik een sprintje naar het bord trok. Ook bij gym had ik altijd de ijzers onder. Je zou kunnen zeggen, dat ik ermee opstond en mee naar bed ging. Dat laatste vond mijn vrouw minder prettig. En dat alles zonder ooit een scheve schaats te hebben gereden.”

Het Kruisje van de Elfstedentocht van 1997

Ondertussen nam hij een slok geitenmelk uit een smoezelig flesje.
“U zult zich wel een gelukkig man voelen, nu u het gehaald hebt”, sprak de verslaggever meelevend en daarbij wijzend op het door velen zo fel begeerde ‘Kruisje’, dat enigszins scheef op het beijzelde trainingsjack gespeld was.

“Och. Vindt u dat? Dat valt wel mee”, reageerde ‘de Tempobeul’ uit Biggekerke.
“Ik heb wel eens erger dingen meegemaakt. Ik kan me nog goed de winter van ’71-’72 herinneren. Toen lag er nauwelijks ijs. Dat was pas
zwaar. Slechts weinigen hebben toen de finish gehaald.”

Nog 333 kilometer te gaan

“U zult uw leerlingen wel veel te vertellen hebben na zo’n belevenis als deze”, besloot de reporter om een eind aan het gesprek te maken.
“Ik hoop het”, antwoordde Johan Drost. “Veel zal afhangen van mijn conditie en de vloer in het lokaal. Maar met een beetje geluk en wat extra zemelen en zonnepitten moet dat lukken”.

Toen stond hij op. Deed zijn jack dicht en trok de muts verder over de oren. Met zwabberende slagen kwam hij in beweging en reed op zijn noren de donkere nacht in………………………………. richting Biggekerke.

Pagina 1 van 21

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Deze website maakt gebruik van cookies. Klik op akkoord als je geen bezwaar hebt. Of kies anders voor geen cookies. Voor de privacy policy zie onder aan deze website in de footer.

View more
Akkoord
Weigeren