Veluwe gedichten

Oude Kerk van Putten

Wat eens een houten kerkje was
gedekt met stro en riet,
gebouwd van west naar oost,
zoals de heilige linie gebiedt,
vervangen werd door steen en lei,
heeft zwaar geleden door de eeuwen.

Verweerd en gebutst de oude stenen,
beschadigd van buiten en van binnen,
uitgesleten de granieten vloeren, 
door duizenden voeten, die haar betreden,
zucht onder haar historie uit ’t verleden
en huivert bij die herinneringen.

Traumatisch de dagen van oktober 44,
toen talloze onschuldigen 
samen werden gedreven door de wrede bezetter,
maar schuilden onder haar gewelven
en heil zochten bij Zijn Woorden,
helaas de kerk uiteindelijk  moesten verlaten.

Zij hoorde de gebeden, de roep om geliefden
en de gefluisterde woorden,
en schreef ze in haar spanten en de muren,
de tranen, die vloeiden op de vloer,
de banken dragen nu nog hun sporen, 
van al die mannen die nimmer terugkeerden.

Nog steeds staat Puttens Kerk 
in ’t centrum van het dorp,
als een schildwacht van de Vrede
en als Poort naar het Koninklijk Heil,
geen mens, hoe wreed dan ook,
krijgt de Puttenaar klein.

Veluwe geurt en kleurt

Dennen, sparren, druppels hars,
naalden, takken en een vloer van mos,
getemperd zonlicht,
een zweem van weleer,
omgewoelde plekken
en stilte……… teer.

Vogels bekken, kwekken,
fluiten en zingen hun hits,
een bonte specht roffelt een beat,
een hond bast ver weg,
een koe loeit goedendag
en diffuus licht.

De geur van dennen, beuken,
oud blad en onzichtbaar wild,
gekraak van takken,
geritsel van bladeren,
die fluisteren en zucht
in de wind.

Veluwe gedichten mees peet olden allerbrug te Putten

De Olden Aller brug 

Ik reed laatst langs deze brug
zag een steen en kleine zuil
en stond er even bij stil
om te lezen wat er op stond
mijn gedachten dreven
traag terug naar het verleden
naar die dag van toen
waar men in hinderlaag
enkele Duitsers beschoot
en er één werd gedood
de stenen van de brug zwegen
hielden stijf hun kiezen op elkaar
zelfs de bomen spraken geen woord
slechts hun loof dat fluisterde
of ik soms iets had gehoord
de namen, woorden van het bord
sloegen sporen in mijn gedachten
dat er toen een heel dorp werd verwoest
talloze mannen werden weggevoerd
om te sterven op vreemde grond
de brug hield stijf zijn kaken op elkaar
geen geluid hoorde ik meer
slechts de vogels zongen toen
een psalm voor de Heer

NB.: Naast Veluwe gedichten  schrijf ik ook Wadden gedichten.