Vlieland Koffervolgedichten is een subpagina van de Wadden gedichten. Ook Vlieland bezoek ik regelmatig. Als eerste keer in 1967 en 1969. Koffervolgedichten heeft eveneens een Texel pagina en Ameland pagina. Vlieland, het kleine autoloze eiland, is nog steeds de moeite van een trip waard. Er is ook een bundel met Waddengedichten te koop.
Ode aan Vlieland
Veel woorden zeggen niet veel
als ik deze belevenis met u deel,
lopend langs het strand en de zee
neem ik het zout en de zon met me mee.
Denkend aan de zorgen van elke dag,
om de dingen in de wereld die ik zag,
leken teveel voor dat moment,
als ik Vlieland niet had gekend.
Dwalend over het verlaten strand,
speurend over het lege vlakke land,
streelt de zilte lucht langs mijn gezicht,
is de late zon die mij verlicht.
Waar de zee zich inhoudt bij afnemend tij
en al eeuwenlang beukt op de zachte duinenrij.
besef ik pas goed hoe rijk een mens kan zijn,
zo kuierend genietend langs de waterlijn.
Zwijgend aanschouw en ervaar ik dit wonder,
voel me opeens een ware strandvonder,
dan pas voel ik het ware geluk:
Oh, Vlieland, je kunt niet meer stuk.
Toen
Het strand is leeg
nog wat nat van
de laatste vloed
staar ik
met weemoed
naar de verre horizon
twijfel ik
of het echt is
dat ik er niet meer ben
het eiland waar
ik zoveel van hou
mijn Vlieland aan de zee
Ergens
brede stranden
stuivend zand
ruige duinen
wuivend gras
stoere dennen
een geiten weide
zicht op huisjes
en schepen verweg
maar toch zo dichtbij
droom ik verder
en heeft Vlieland
een plek in mijn hart
Mijn eiland
Ik weet niet wat me bezielt
snap niet wat je met me doet
maar zacht streel ik
het eiland waarop ik sta
de wind maakt ruimte
geeft mij ware vrijheid
Vlieland mijn eiland in de zee
Vlieland (haiku)
Verwaaid het helmgras
op duinen van blinkend zand
parels van Vlieland
