De wolf lust er wel pap van

De burgemeester van Barneveld luidt de noodklok: de laatste tijd zijn er zoveel aanvallen van wolven. Blijkbaar lust de wolf er wel pap van. En dan geen havermout, of lammetjespap, maar loslopend vee en vooral schapen. 

In Barneveld zijn ze heel erg boos. Niet omdat er weer een wolf een paar schapen heeft opgegeten. Dat hoort tegenwoordig bij het buitenleven, zeggen de mensen met een elektrische fiets wonend in de stad. Maar omdat je een vegetarische worst blijkbaar niet meer zo mag noemen.

Er schijnt verwarring te ontstaan. Alsof iemand echt in de veronderstelling leeft dat er in een vega worst stiekem een stukje varken zit, verstopt tussen de erwten en de havermout. Mensen kopen ook geen regenjas zonder regen. Maar goed, Nederland is het land waar we al tien jaar discussiëren over de kleur van een zwarte piet, dus dit past er prima bij.

Ondertussen ligt buiten Barneveld het weiland vol met dode schapen. De wolf is terug. Natuurliefhebbers vinden dat vooral fijn, zolang dat maar niet bij hen in de buurt is. Niet één, maar meerdere wolven maken daar de omgeving onveilig. En iedereen heeft er een mening over, vooral mensen die nog nooit een schaap van dichtbij hebben gezien. De een wil de wolf afschieten, de ander wil hem beschermen. In de talloze talkshows, die ons discussie-landje rijk is, zitten mensen met wolvenbuttons en mensen met schapenbuttons tegenover elkaar te praten over het evenwicht in de natuur. Ondertussen doen de wolven zich tegoed aan verse schapen. Ja, de wolf lust er wel pap van. En wat hij niet op kan, laat hij doodbloedend achter voor de boer. 

Boer Henk , die ik sprak bij een tankstation, zei: “Ze mogen van mij al die vleesloze dingen ‘groentespul’ noemen, als ze die wolf maar meenemen.”
Daarna kocht hij een saucijzenbroodje dat volgens het etiket “vleesachtig gebak” heette. Niemand kijkt daar nog van op. Met een droeve tred verliet hij de toko en stapte op zijn trekker en reed richting zijn boerderij in het buitengebied om de resten van een feestmaal voor wolven aan de kant van de weg te leggen. 

Het mooie is: de wolf begrijpt het allemaal niet. Die ziet geen verschil tussen een vegetarische burger en een Barnevelds schaap. Hij leest geen etiketten, hij kijkt niet naar keurmerken, hij wacht niet op het nieuwe beleid van de Europese Commissie. Hij jaagt en jaagt, vooral op een makkelijke prooi. Want de Veluwe is nagenoeg leeg gejaagd. Dat wordt voor onze koninklijke familie nog een probleem. Straks valt daar niets meer te jagen. Of zijn de hekken daar hoog genoeg?