Gedichten en gedachten over de Veluwe, Wadden en Natuur van Dichter bij de Natuur

Categorie: blog Pagina 1 van 4

Pieter van Heiningen Dichter op de Veluwe

Vandaag staat er een interview in de Nunspeter Koerier (1-3-2022) met Pieter van Heiningen. Over zijn bundels met gedichten, die onslangs verschenen bij de boekhandels en online winkels.

Pieter van Heiningen Dichter op de Veluwe

In dit interview praat journaliste Jennita van den Berg met Pieter over het hoe en het waarom van de eerste verschenen bundels.
Zijn wortels zijn diep verbonden met de Veluwe en met name met Nunspeet.
In de bundel ‘Dichter op de Veluwe’ staan niet alleen gedichten, maar ook een aantal (aangrijpende) verhalen van opa Coeleman en zijn ouders. 

Pieter van Heiningen Dichter op de Veluwe

In de tweede bundel ‘De Wadden bijeen Gedicht’ gaat het vooral over dit prachtige gebied en haar eilanden, waar hij een paar keer per jaar wel komt.

Beide bundels zijn te verkrijgen bij de boekhandels, zoals Bruna, Libris, Bol.com en Mijn Bestseller.nl 

De bundels zijn de moeite waard van het lezen en bekijken. 

Het interview is ook te lezen op de digitale krant van de Nunspeter Koerier en in de papieren versie van dit weekblad van 1-3-2022.

Pieter van Heiningen Dichter op de Veluwe. 

Dichter op de Veluwe

Dichter op de Veluwe

In Dichter op de Veluwe laat de auteur u mee genieten van de natuur van dit mooie gebied. In gedichten en verhalen komen de meest bijzondere, maar ook gewone zaken aan de orde. Met eigen foto’s wordt dit alles geïllustreerd. 

Dichter op de Veluwe

In de vier seizoenen komt de diversiteit van de natuur aan de orde. Ik haal mijn inspiratie uit de prachtige natuur van de Veluwe en haar bewoners. 

Soms zijn de plekken, die mijn gedichten beschrijven, heel herkenbaar. Aan de hand van de gedichten, verhalen en foto’s kan de lezer zelfs een mooie tocht per fiets maken. Met de auto mag natuurlijk ook.

Dichter op de Veluwe en Nunspeet

De band met de Veluwe is altijd al heel groot geweest. Mijn grootouders woonden hun levenlang in Nunspeet. Opa en oma Coeleman woonden aan de Stationslaan, de Brinkersweg, de Bergakkerweg en de Westerlaan. Hun levenseinde brachten ze samen door op de Bunterhoek.

Mijn opa heeft in Kamp Vught gezeten en kwam redelijk gehavend eruit. Mijn ouders, die enkele maanden in Rotterdam woonden, wisten ternauwernood het bombardement op Rotterdam te overleven, waarna ze naar Nunspeet gingen.

In de jaren vijftig logeerden we in de zomervakantie meestal aan de Westerlaan bij de familie Westerink. Nunspeet heeft heel wat herinneringen opgeleverd. Opdat deze niet verloren zullen gaan, is deze bundel ook ontstaan.

De bundel ‘Dichter op de Veluwe’ verkrijgen

De bundel is te koop voor €14,45 bij mijn uitgever , maar ook bij het Centraal Boekhuis, Bruna en Bol.com.

Dichter op de Veluwe

f8e9ed0cd01d143afb7ca1324fb84a47Korte inhoud van de bundel

  1. Lente gedichten (o.a. Solse Gat, Zomaar een boom en het verhaal ‘Een gewone werkdag in maart 1943’)
  2. Zomer gedichten (o.a. De Waskolk, Zandverstuiving en het verhaal ‘Bijrijder bij de VVM’)
  3. Herfst gedichten (o.a. Fietsen op het Eibertjespad, Bos van Dansende Bomen en verhaal ‘Onderduiken in het keukenkastje’)
  4. Wintergedichten o.a. Speulderbos, Besneeuwd Putten en verhaal ‘Belevenissen van veldwachter Coeleman’)

 

Ik wens je veel leesplezier. 

 

Zin en onzin van toetsen

Zin en onzin van toetsen

Na een verlengde kerstvakantie gingen de meeste kinderen weer naar de basisschool. Ook onze kleinkinderen. Maar ze waren nog maar koud gestart, of de LVS-toetsen kwamen als kinderkwellingen weer tevoorschijn. Daarom verdiep ik me graag in de Zin en onzin van toetsen in het onderwijs. 

Al tientallen jaren werken onderwijsgevenden slaafs aan het in stand houden van deze Toetscultuur. Ik vraag me terecht af, waarom dat gebeurt. Voor de kinderen levert het in ieder geval geen meerwaarde op. Alleen maar stress en een minderwaardigheidscomplex. 

Zin en onzin van toetsen

Volgens mij toetsen we ons maf. In ieder geval lijkt het daar wel heel erg veel op. Maar voldoen we dan aan de opgelegde norm van de Inspectie? De vraag die ik me terecht stel: waar is het kind in al die toetsen, analyses en groepsplannen?

Als ik kijk naar deze periode: lvs-toetsen in alle groepen zijn afgenomen en geanalyseerd. We hebben een datamuur gemaakt, kinderen bestempeld met A’s, B’s, of hoge E. De eindtoets wordt straks door de leerlingen van groep acht gemaakt. Gezegend de leerlingen die goed zijn in begrijpend lezen. Jammer voor die kinderen die daar moeite mee hebben.

Geweldig al die getallen, percentielscores, standaardscores en uitkomsten. Vaak lijken dergelijke uitkomsten op de AEX-index in economisch zwaar weer.

We toetsen ons maf

Ik vind dat aan een dergelijke toetsmanie een halt toe geroepen moet worden. Anders zullen over een paar jaren nog andere toetsen hun intrede doen, of we het willen of niet. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de peuter-entreetoets voor driejarigen, de kruip- en smijttoets voor éénjarigen, de zuigelingen-eindtoets en de baby-zuigreflextoets voor pasgeborenen.

En dan praat ik nog niet over de toetsen die daar voor nog allemaal kunnen plaatsvinden. Of zou er toch een oudergeschiktheidstoets moeten komen, voordat men aan kinderen denkt?

Als ik naar me zelf kijk, werd er in mijn jeugd nog niet zoveel getoetst. Ik weet wel, dat critici zullen zeggen “Dat is ook niet zo moeilijk, want dat is een halve eeuw geleden”, maar toch. Maar tegenwoordig toetsen we ons maf.

Pak je oor

Toen ik een aantal jaren op de kleuterschool had gezeten, moest ik op een dag met de vingers van mijn rechterarm proberen over mijn hoofd m’n linkeroor aan te raken. Zelf vond ik het een vreemde manoeuvre. Mijn moeder keek echter verheugd, toen ze zag dat het lukte.

“Je mag naar de grote school”, zei ze blij.
“Oh”, zei ik minder blij.
Enkele weken later ging ik naar de eerste klas. Er was niet veel aan. Ik moest vooral stil zitten. Met weemoed dacht ik terug aan de zandbak, blokken en verkleedkleren.

Nog een enkele keer werd ik getoetst: de menstekening, toevallig kon ik erg goed tekenen. Later nog een vlekkentest, die door mijn creativiteit ook al mooi uitviel.
“Oh, wat goed. Jij moet wel slim zijn”, riepen de deskundigen.
“Och”, zei ik, “Ik heb me nog ingehouden om niet teveel op te vallen”.

Dat was het dan. In 8 jaar onderwijs slechts drie proeven van bekwaamheid. Hoe simpel en doeltreffend.
Jaren en jaren later bleek, dat ik genoeg in m’n mars had om het onderwijs in te gaan en er 42 jaar te blijven en zelfs mijn doctoraal Onderwijskunde te behalen.

Meer toetsen? Of meer ruimte?

Wat nodig is in ons onderwijs is ten eerste bezieling, de ongebreidelde drive om alles voor je leerlingen te willen doen, om ze uit te dagen, hen te begeleiden en te stimuleren in hun ontwikkeling. Iedereen, die in het onderwijs werkt, dient die ‘drive’ te hebben en uit te stralen. Daarnaast zijn kennis en allerlei vaardigheden onmisbaar om je werk op professionele wijze te doen.

Ja, maar dan wel als het past binnen de onderwijsvisie van de school. Uitkomsten daarvan moeten handvatten bieden om de onderwijskwaliteit te verbeteren, zodat het kind er beter van wordt. Maar altijd met mate.

Geef vooral ruimte. Ruimte aan kinderen om zich te ontwikkelen en te groeien. Zeker net zo belangrijk is de ruimte voor onderwijsgevenden. Zo kunnen zij eveneens hun talenten ontwikkelen en benutten. Daar worden kinderen, leerkrachten en de school beter van.
En daar gaat het toch om?

Pagina 1 van 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Deze website maakt gebruik van cookies. Klik op akkoord als je geen bezwaar hebt. Of kies anders voor geen cookies. Voor de privacy policy zie onder aan deze website in de footer.

View more
Akkoord