Algemene Politieke Beschouwingen

Een geleerd persoon zei ooit eens, als je problemen hebt vraag dan nooit aan de politiek of ambtenaar om een oplossing want dan krijgt u er alleen maar meer. Dat bleek ook maar weer eens bij de Algemene Politieke Beschouwingen van 17 en 18 september dit jaar.

Het meest opvallende van de algemene politieke beschouwingen was wel dat het totaal niet ging over de begroting voor volgend jaar. Deze waren op prinsjesdag zo krachtig voor gelezen door onze koning. De fractievoorzitters waren vooral bezig zichzelf te verkopen en de ander de maat te nemen. Als ik dat zie, lijkt het wel op een kippenhok, waar de dieren vechten om het beste plekje en de meeste graankorrels. 

De Algemene Beschouwingen zijn een beetje als een schoolmusical. Iedereen mag even op het podium, doet z’n kunstje, krijgt applaus van de eigen ouders, maar niets verandert er door. De begroting is als een luchtballon vol warme lucht: hij stijgt prachtig op tijdens het debat, maar crasht zodra hij de werkvloer van het dagelijks leven raakt. Je vraagt je terecht af, waarom die kamerleden er allemaal zitten. In ieder geval vooral voor zichzelf. Want luisteren naar wat er onder de mensen leeft en daar naar handelen is net te moeilijk en te lastig voor de meeste politici. 

Allemaal hebben ze het over bestaanszekerheid tijdens de algemene politieke beschouwingen. Maar als ze in de regering zitten, is dat opeens minder belangrijk. Totdat het geld op is. Dan is bestaanszekerheid ineens weer iets dat je zelf moet regelen. Zoals pensioen, betaalbare zorg, en… een huis. Behalve de kamerleden en bewindspersonen. Zij hebben een zekerheid van inkomen, ook al zijn ze gestopt. Zo kan ik het ook.

Logisch dat het vertrouwen in de politiek nog nooit zo laag is geweest. Eerst van alles beloven, maar als puntje bij paaltje komt, komt er niets van terecht. Maar wat je politici wel na moet geven, is dat ze erg goed zijn in het vinden van problemen voor oplossingen. Chapeau!