Bladblazers verboden

In tal van Europese landen worden of zijn bladblazers verboden. Vooral die op benzine, die loeit als een Boeing. In Zürich mag je de bladblazer alleen nog maar in de herfst gebruiken. 

De herfst is toch zo mooi. Woeste luchten, flinke windstoten en dwarrelend blad. Naast ons huisje staat een oude kastanjeboom. In deze tijd van het jaar blaast een flinke wind de boom in één week kaal. En het kost helemaal niets. In de bossen en langs wegen met bomen zie je blad door de lucht dwarrelen. Als het windstil is, liggen de bladeren rustig op de grond, in de berm en dergelijke. Zo is de natuur. Het dode blad dient als voeding voor de natuur. Dat is prachtig. In de lente plukken we daar de vruchten van.

Bladblazers verboden

Echter, overal blad, zeker in de bebouwde kom, is niet fijn. Hoewel het ‘natuur’ is, hoort het er niet. Overal blad is niet netjes. We houden van strak en opgeruimd. Al van verre hoor je ze: de bladblazers. Ik bedoel hier niet het bespelen van het betere koperwerk. Nee, het gaat om talloze bladblazers. De ene heeft er één met verlengsnoer, of accu. De meest lawaaierige is die op benzine werkt. Niet voor niets dat de bespelers van dit type altijd deugdelijke gehoorbescherming dragen. Een verbod op die herriemakers zou best goed zijn. 

Misschien is dit de grootste ergernis van de herfst. Dat is niet de kou, of de regen. Het zijn niet de steeds korter wordende dagen, of Black Friday. De grootste ergernis in die tijd is de bladblazer. Ook in Putten kom je ze in deze tijd tegen. Soms bediend door een in oranje pak gehuld persoon. De andere keer door een burger, die het blad vanuit zijn tuin naar de overzijde blaast richting de tuin van de overburen.

In de afgelopen jaren is de verkoop van bladblazers met een kleine 25% gestegen. Zo’n apparaat produceert meer dan 100 decibel. Schrikbarend is de blaaskracht: tussen de 200-270 km per uur. Voor de goede orde: een orkaan heeft snelheden boven de 120 km per uur.
Ach, blazers. Vroeger droeg ik ze met of zonder stropdas. Soms blauw, of grijs, dan weer zwart. Die tijd is voorbij. Of ik denk terug aan de tijd, toen ik nog thuis woonde. Mijn vader draaide regelmatig klassieke muziek. Het mooiste vond hij ‘De symfonie voor blazers’ in D grote terts van Gaetano Donizetti.

In de herfst heb ik twee speciale vrienden: mijn brede bezem en de bladhark. Ze kosten weinig, hebben geen stroom of benzine nodig. En ik hoef niet naar de sportschool. Blazen mag wel, maar dan zonder geluid.