Agressief gedrag op school

Een grote luidruchtige man stormde nogal agressief de zo rustige school van mij binnen. Gealarmeerd door de dienstdoende conciërge liep ik naar de hal hem tegemoet. Echter, toen ik er aan kwam, zag ik de ‘beste’ man niet meer. Maar des te meer hoorde ik hem in een naast gelegen lokaal. Daar zat zijn zoon, Jeffrey bij juf Ineke. Geweld op school wil je niet. Of het nu om leerlingen, ouders of leerkrachten gaat. Agressief gedrag op school, maar niet op die van mij!

U bent een racist

Jeffrey, die het potige postuur van zijn vader had, had vanmorgen namelijk een kleinere jongen de bril van het gezicht geslagen. Daarvoor was hij bestraft met een binnen pauze en wat extra rekenwerk. Geweld op school hoort niet.
“U bent een racist”, schreeuwde hij , blijkbaar tegen de juf van zijn zoon.
Ik hoorde nog enkele verwensingen, die hij schreeuwde en vond het toen genoeg.
Ik deed de deur van het lokaal open. De juf stond totaal verbouwereerd voor haar bord. De kolossale vader, die door zijn agressieve houding nog groter leek, vulde het lokaal.

De kinderen zaten ietwat ineen gebogen achter hun tafeltje. Geen pen bewoog. Het leek wel of ze allemaal de adem in hielden. In hun ogen zag ik ze smeken ‘alstublieft meester help ons’.
Ik stapte op de vader van Jeffrey toe en vroeg vriendelijk ‘Dag meneer Mangal, wat is het probleem? Misschien kan ik u helpen?’ 
Nog na hijgend door z’n woede keek hij me aan en schreeuwde ‘Ik eis de excuses van de juf en de school!’ Zo te zien wilde hij boter bij de vis.

Heeft onze directeur hulp nodig?

‘We gaan even met elkaar praten, maar niet hier. Niet hier waar de kinderen bij zitten. Wilt u me maar even volgen?’
En zonder zijn antwoord af te wachten, draaide ik me om en liep de klas uit. Ik hoorde de zware stappen van de man en wist, dat hij met me mee ging. In de hal aangekomen vroeg ik hem, wat er nu eigenlijk gebeurd was, waarom was hij zo kwaad?
Opnieuw zag ik zijn boosheid en agressie. Zijn stem bulderde door de hal, waar de bekers in onze prijzenkast de man leken uit te lachen.
‘Wat denkt u wel, dat u mijn zoon straft, voor zo’n klein vergrijp’, schreeuwde hij.
Hij zwaaide met zijn vuisten, die onder de verf zaten. Ongemerkt deinsde ik iets terug.

Ik liet hem uitrazen. Bang was ik niet echt. Wel voelde ik de spanning in mijn lijf.
Toen hij enigszins bedaard was, zei ik zo rustig mogelijk: ‘Als u zo blijft schreeuwen, dan wil ik dat u mijn school verlaat. U kunt terug komen, als u tot rust bent gekomen. Pas dan praat ik verder met u’.
Opnieuw probeerde hij me te intimideren. Verontruste collega’s staken even hun hoofd de hal in. Misschien had onze directeur hulp nodig. Nog tweemaal vroeg ik hem de school te verlaten. Hij weigerde.
‘Ik bel nu de politie, dan zijn de gevolgen voor u’, sprak ik hem toe.

Agressief gedrag op school is not done

Even weifelde hij. Toen hij door had, dat ik meende, wat ik zei, draaide hij zich om en riep nog één keer: ‘ik ben hier nog niet klaar mee, u hoort nog van me’. En hij smeet de schooldeur achter zich dicht.
Ik keek hem na en zag dat het opeens begon te regenen. Ook toevallig. Ik lachte in mezelf. Of was dat leedvermaak?
Rustig liep ik naar de teamkamer. De conciërge zette een kop koffie voor me neer en zei:  ‘Alsjeblieft, dat heb je netjes gedaan, Pieter’.
‘Ach, ja’ antwoordde ik, ‘ook geweld op school is toch maar gewoon een teken van onmacht’.
Agressief gedrag op school is gewoon not done.