Winter fietsen

Winter fietsen, lekker om te doen. Zeker gedurende deze periode van het jaar. Ratelend, bonkend en modder spugend komen ze in een vliegende vaart bospaden afgestoven, daarbij niets en niemand ontziend.

Winter fietsen is mooi om te doen. In flitsende pakken, een a-merk mtb berijdend en het hoofd deels verstopt onder een veilige helm rijden deze mountainbikers heel wat tochten in de tijd dat de ‘gewone’ racefiets in het vet staat of hangt. Geen plas is voor hen te diep, geen heuvel te stijl. Boomwortels, takken en modderpoelen vormen geen belemmering om in een straf tempo de door hen zelf gemaakte bospaden te geselen met zware profielbanden.

Wandelaars en anderen, die zich vaak de enige ware natuurvrienden noemen, ten onrechte als je kijkt naar het vuil dat men achterlaat en het lawaai dat men produceert zelfs in rustgebieden, kijken dan maar al te vaak verstoord en geërgerd op als zo’n onverlaat hun bospad kruist.

Nee, voor deze natuurgenieters hoeven die mountainbikers niet. Zij kijken reikhalzend uit naar de dag dat dit tijdverdrijf verboden wordt. Ik heb al heel wat verwoeste struiken en geplette eekhoorns gezien als gevolge van het ongebreidelde rijgedrag van deze zogenaamde sportievelingen.

Rijd je zelf een zogenaamde mountainbikeroute, of doe je mee aan een veldtoertocht, dan blijft het uitkijken. Niet vooruit, maar vooral van achteren komt het gevaar. Hoewel je denkt, dat je een aardig tempo erop na houdt, blijkt dan maar al te vaak, dat er tientallen zijn die nog sneller de smalle paadjes kunnen berijden.

Lachwekkend is het dan misschien wel, dat ik door velen wordt ingehaald. Maar ik glimlach als ik even later de één een glooiende berm zie af hobbelen om even later om te vallen, een ander een boom niet kan passeren en een derde met materiaalpech hulpeloos zie rondkijken. Het is daarom wel te begrijpen dat bosbeheerders dit vertier in hun eigendommen willen beschermen. Zo zijn er heel wat gebieden waar je een soort pasje moet hebben. Voor enkele euro’s kun je dan gebruik maken van mooi aangelegde routes. Op zich een heel begrijpelijke maatregel. Zeker als dat een bijdrage levert om het mountainbiken door kwetsbare gebieden aan banden te leggen.

Mountainbiken blijft een prachtige vrijetijdsbesteding. Maar dan moet je wel op een verantwoorde manier je sport bedrijven. Als sporter gaat het dan niet alleen om de prestaties, maar bovenal om het plezier, om het welbevinden van jezelf, maar eveneens van de ander(en).

Tegenwoordig waag ik me daar niet meer aan. Liever pak ik de gewone fiets en rijd dan lekker over de mooie bospaden in mijn omgeving. Jaren geleden deed ik dat wel. In de wintermaanden mtb-routes en veldtoertochten. Maar dat zit er nu niet meer in. Maar nog altijd is het in deze periode drukker in de bossen met mtb-ers, dan in ze zomer. Niet alleen het fietsen op zich geeft voldoening. Het geeft mij eveneens de nodige ontspanning. Het mooie daarvan is dan weer dat het geen schade voor de natuur oplevert. En het levert weer inspiratie op voor gedichten, verhalen en mijn fotografie.