Sinterklaas surprises

Bent u ook zo druk geweest met de Sinterklaas surprises van uw kinderen? Viel het maken van passende gedichten ook zo zwaar? Elk jaar moeten ouders er weer aan geloven. Niet omdat hun kinderen dat niet zelf kunnen. Nee, je wilt als gezin toch goed voor de dag komen.

Uit eigen onderwijs ervaringen weet ik maar al te goed hoe de dagen na 5 december kunnen verlopen. Vlak na Sinterklaas stond bij mijn klas een aantal ouders. Ze leken erg boos. Sommigen hadden de surprise, die hun kind op 5 december had gekregen, in de hand. Mijn ogen gleden over de rij ouders. Vriendelijk vroeg ik wat er aan de hand was. Al snel kreeg ik allerlei verwijten naar mijn hoofd geslingerd: “Hoe ik het in mijn hoofd kon halen om dergelijke mislukte surprises aan hun kind te geven?”

Ik antwoordde , dat het vooral het werk en de creativiteit van de leerling zelf moest zijn. De vader van Bertje Zwelgoed, een gemeenteambtenaar, riep kwaad: “Het hele weekend ben ik druk geweest om een mooie laptop van karton te maken, waarin het cadeautje verstopt was. Wat krijgt mijn zoon terug? Een emmer met beton, waarin een flutcadeau zat”. “Schande!”
“Ja en mijn dochtertje”, schreeuwde een kwade moeder, “kreeg een stomme kapspiegel van karton, slecht geknipt en vreselijk beschilderd.” “Haar kleren zaten helemaal onder de roze verf, u betaalt de schade maar!”

Zo waren er nog een aantal boze ouders. Uiteindelijk zei ik, dat de klas op mij wachtte en keerde me om. Daarbij de boze ouders alleen latend. Alle kinderen zaten heel stil in de kring en keken me met medelijden aan. Opeens stak Fenna haar vinger op en zei heel lief: “Meester, wat een stomme ouders, ik vond het sinterklaasfeest juist heel gezellig.”
Even was het stil. Toen opeens, klapten alle leerlingen en scandeerden mijn naam.

Later die dag in de pauze kreeg ik tal van steunbetuigingen van mijn collega’s.
De één zei: “Zulke ouders mag je slaan”.
Een oudere collega was milder: “Ouders moeten blijkbaar eerst opgevoed worden, voordat we met hun kinderen kunnen beginnen”.
Jan Evers, een doorgewinterde leraar riep: “Hulp, in de zak en mee naar Spanje”.
Die steunbetuigingen deden me goed.
“Misschien moeten we volgend jaar gewoon maar verbieden, dat ouders de surprise en de gedichten van hun kinderen maken”, stelde de bouwcoördinator voor. Iedereen knikte instemmend. 

Op deze manier hoeft het voor mij niet meer. Eerst al dat gezeur over Zwarte Piet en roetveegpieten en racisme. En nu dat gezeik over de kwaliteit van de Sinterklaas surprises.
Maar de mooiste surprise was de reactie van mijn groep. Daar deed ik het toch voor en niet voor de ouders?