Autisme op school

Autisme op school: Ik werd enige tijd geleden erg geraakt door een krantenartikel met de kop ‘Mijn dochter met autisme, ze wilden haar uit de klas zetten’. Ik werd nog bozer toen ik het hele artikel had gelezen. 

En even verder een rector, die niet de aanstichters van de petitie toe spreekt, maar de moeder adviseert ‘u moet maar een andere school zoeken voor uw dochter’. Dan breekt mijn hart, als vader, als pedagoog en als onderwijsgevende. Hoe ver kun je vallen? Of hoe laf ben je? Maar helaas gebeurt dat vaker. Kinderen, die vreselijk gepest worden, waarbij de pesters er mee weg komen. We leven in een land van wegkijkers en meelopers.

Week van Autisme

In de eerste week van april vindt elk jaar de NVA Autismeweek plaats. In deze week wordt extra aandacht gevraagd voor de ongeveer 190.000 mensen met autisme in ons land. Nog steeds worden mensen met autisme niet begrepen. Of in het ergste geval gediscrimineerd, of gepest. En zelfs zo erg, dat sommige jeugdigen uit het leven stappen. Hoewel we als Nederlanders de mond vol hebben van gelijkheid, sociale veiligheid en een goed pedagogisch klimaat, komt daar in de praktijk weinig van terecht.

Wie in godsnaam oordeelt over een kind, of medemens? Wie ben je, dat je zomaar zegt ‘dat kind past er niet bij, hoort er niet bij’ of ‘hij of zij is zo vreemd, die willen we niet’.
We hebben zo’n grote mond over goed doen, opkomen voor de zwakkeren, maar helaas zien we dat in de dagelijkse praktijk te weinig terug. Of een kind autisme heeft, of adhd, slechtziend, of gehandicapt is, moet helemaal niet uitmaken. Elk mens, elk kind heeft recht op een veilige en respectvolle omgeving. Als je dat niet kunt geven, dan heb jezelf een handicap.

Autisme op school in mijn klas

En het kan anders. Zelf heb ik in mijn loopbaan ook een leerling gehad die een zware vorm van autisme had. Ik werkte toen als directeur/onderwijzer aan een kleine Brabantse school. Van groep 1 t/m groep 8 hadden we een bijzonder veilig en warm pedagogisch klimaat. Daar deden we als team alles aan. In mijn combinatiegroep 7/8 zat ‘Fred’. Hij haalde altijd tienen voor topo en dictee. Hij stelde me danig op de proef met zeer ingewikkelde vragen. Maar als het om sociale contacten ging, dan had hij het moeilijk. Maar gelukkig kende de hele klas hem. En zij hielpen hem, waar mogelijk. Niet dat hij anders moest doen. Nee, zij accepteerden zoals hij was.
Liep er een hond op ’t plein, dan ging hij gauw naar binnen, of ging hij achter mij staan. Hij dacht dan ‘meester heeft zelf een hond, dus die weet wel wat ie moet doen’.